Recensie Grenslanders (serie)

Grenslanders zet een exotische sfeer neer, maar op het scenario valt veel aan te merken ★★☆☆☆

Het beste aan Grenslanders is de exotische ambiance van een moerassig gebied waar de bewoners hun eigen wetten hebben. Maar op het scenario valt veel aan te merken.

Jamine Sendar en Monic Hendrickx in Grenslanders (Erik de Bruyn).

Een vreemdeling arriveert in een afgelegen streek waar ze dingen op hun eigen manier doen. Hoeveel films en series zijn niet op deze manier begonnen? De buitenstaander die in botsing gaat komen met lokale zeden en ­gewoonten in de streek waar het recht een andere loop neemt.

Als rechercheur Tara Dessel (Jasmine Sendar) op haar nieuwe werkplek in Zeeuws-Vlaanderen arriveert, tegen de Belgische grens, met de havenlichten van Antwerpen aan de horizon, wordt ze in het politiebureau welkom geheten door een agente die haar ‘donkertje’ noemt, want je mag geen ‘negerin’ meer zeggen. En dan komt ze ook nog eens uit Rotterdam (‘de grote stad’) en probeert ze in dit gebied een misdaadnetwerk bloot te leggen, dat, zo blijkt al snel, sinds eeuwen diep verweven is met de handel en wandel van ongeveer elke ‘grenslander’, zoals de lokale geuzennaam luidt.

Die botsing tussen de manische gedrevenheid van Tara Dessel en de indolentie van de al dan niet medeplichtige Zeeuwse politie krijgt, voorzichtig uitgedrukt, nogal wat nadruk in de eerste afleveringen van Grenslanders. Dus mensen zeggen voortdurend dingen als: ‘Je bent nieuw hier in grensland, hè?’ Of een van de vele varianten op de zin: ‘Wij doen de dingen op onze eigen manier’. Of: ‘Alles op zijn tijd.’ Na een paar afleveringen ben je bereid om Zeeuws-Vlaanderen aan Trump te verkopen.

Regisseur en bedenker van Grenslanders is Erik de Bruyn, geboren in Terneuzen. Hij debuteerde in 2000 als regisseur met het Zeeuwse filmdrama Wilde mossels, dus hij mag op zijn conduitestaat schrijven dat hij de provincie van het folkloristisch imago heeft losgewrikt.

In Grenslanders wordt een getraumatiseerd Afrikaans meisje in het grensgebied aangetroffen, slacht­offer van mensensmokkel. En ondertussen wordt er een vermoorde man van Chinese afkomst gevonden. Het lijkt te maken hebben met een mensensmokkeloperatie waarbij zowel Chinese gangsters als een eeuwenoude bende van piraten en vrijbuiters in het grensgebied betrokken zijn.

De Bruyn kan goed een sfeer neerzetten en het beste aan Grenslanders is de exotische ambiance van een moerassig gebied, waarvan de bewoners altijd hun eigen wetten hebben geschreven. Een tikkeltje New Orleans, minus de subtropen.

Maar op het scenario valt veel aan te merken. Niet alleen de enorme nadrukkelijkheid van de karakteriseringen, maar ook het feit dat het centrale duo (speurder Tara en psycholoog Bert, de Vlaamse acteur Koen De Bouw) niet bepaald charismatisch overkomt. Geheel in de lijn van de moderne vrouwelijke speurder (zie The Bridge, Top of the Lake, Zone Blanche, Homeland en vele andere) sleept Tara een traumatisch verleden achter zich aan dat haar beoordelingsvermogen nogal in de weg zit. Dat hele trauma, inclusief ogenschijnlijke psychotische episoden, wordt in Grenslanders nogal in één toonzetting gespeeld, die het moeilijk maakt om je met de heldin te vereenzelvigen.

Net als Undercover (Netflix) is Grenslanders een Vlaams-Nederlandse coproductie die zich met een misdaadsyndicaat in het grensgebied bezighoudt. Andere grens, andere misdaad, maar Undercover (geestiger, verrassender en spannender) komt hier een stuk beter uit.

Grenslanders

Een serie van Erik de Bruyn, met o.a. Jasmine Sendar, Koen de Bouw, Wim Willaert en Monic Hendrickx

Te zien op NPO en NPO Start Plus

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden