Green

'Rappers eten geen sushi'

Green is het eerste album van eenmansproject Postman, alias Mis. De rapformatie Postmen bestaat niet meer - Shy Rock en G-Boah zijn op het album niet te horen. 'Ik wil geen bad blood met de guys, maar het was op.'
Van Postmen naar Postman. Wat scheelt het? Een letter slechts op papier, en ook het geluid op Green, de eerste Postman-cd klinkt vertrouwd. De mix van reggae en hiphop is even zonnig, uitgelaten en opbeurend als we dat van Postmen gewend waren. Maar toch is het trio Postmen nu het eenmansproject van Remon Stotijn geworden. Shy Rock en G-Boah zijn op de nieuwe plaat niet terug te horen.

Het heeft lang geduurd voordat Mis, of The Anonymous Mis zoals Remon Stotijns volledige artiestennaam luidt, de knoop had doorgehakt. 'Het kon niet langer zo, Postmen was uit elkaar gegroeid'. Echt soepel liep het nooit, maar de jaren die volgden op de derde Postmen-plaat Era uit 2003, leidden wat de samenwerking tussen de drie Postmen-rappers betreft helemaal tot niets. 'Ik had nog ideeën zat en wilde ook niet stoppen. Mensen in mijn omgeving zeiden: "kom op Mis ga gewoon dope shit produceren dat kun je goed", maar ik had toch zoiets van ik wil nog een plaat maken, die ene echt dope plaat waarvan ik wist dat ik die in me had. Ik kon Era toch niet achter laten als legacy van Postmen, man, dat voelde niet goed. Ik vond die plaat toch al nooit goed genoeg, en ik vond de plaat zeker niet opleven naar de reputatie die we hadden'.

Mis zit er ontspannen bij op het terras van het Amsterdamse Lloyd Hotel. Hij is samen met zijn echtgenote Anouk en hun drie kinderen voor een paar weken over uit Cincinnatti, Ohio waar de familie sinds een jaar of anderhalf woont. Hij is blij met Green, het album dat hij maakte zonder de twee andere Postmen, maar betreurt het wel degelijk dat het met Postmen zo gelopen is.
'Ik wil geen bad blood met de guys, maar het was op.' Aldus Mis die kwistig strooit met Engelse en Surinaamse zegswijzen. 'We hadden een toffe akoestische tour gedaan in 2004, in het voorprogramma van Anouk, en zijn toen naar een hotel in Limburg gegaan om aan een nieuwe plaat te werken. We hadden er echt zin in, en ik voelde me gesterkt door de optredens. Maar het werd niks, Shy kwam z'n hotelkamer niet uit en ik denk dat we allemaal te veel aan het blowen waren. In elk geval kwam er niks uit en dus zei ik: doei. Daarna hebben we elkaar niet meer gezien. Nooit meer. Ik ging alleen verder, want ik voelde me nog steeds een dedicated postman. Maar ik heb sindsdien geen contact meer met de anderen gehad. Raar ja, er was geen beef, maar het is net als met hele heftige relaties, als die stoppen is het ook ineens klaar, er is geen naseks en die vrouw zie je nooit meer.'

Het was eigenlijk al lang niet leuk meer binnen de Postmen. 'We hadden ooit het geluk dat we met die eerste plaat, Documents, er gelijk een enorme bom uit hadden gegooid, dat hebben we nooit meer geëvenaard.' Documents uit 1998 zette Postmen op de kaart met hits als Cocktail en Renaissance, de opvolger Revival (2001) leverde weinig hits en al helemaal niet de beoogde internationale doorbraak op, maar de plaat bevalt Mis nog altijd een stuk beter dan Era. 'De challenge was weg, het zat gewoon niet goed meer. Je hoort ook dat Shy veel minder goed zingt dan daarvoor. Op Revival kwam hij er als een beest uit, nu klonk hij bijna zielloos. Die voelde zich echt niet flex meer.'
Maar zelf was Mis ook niet in al te beste doen. De muziek miste misschien de sprankeling van weleer, maar de belangrijkste oorzaak van de neerwaartse spiraal waar Postmen in terecht kwam, was volgens Mis het gebrek aan professionaliteit binnen de band. 'We waren niet serieus genoeg, en gingen er steeds vanuit dat alles wel vanzelf zou gebeuren. We waren slecht georganiseerd, kenden geen strakke planning en stonden slecht geconcentreerd op het podium. Dan mis je net die opportunity en daar hou je uiteindelijk geen goede vibe aan over.

'Kijk, ineens hadden we geld, maar ik was toen nog zo dat als ik 20 d

uizend euro had, ik ze meteen ook weer uitgaf. Dom, maar we waren nog maar 22. En ja, ineens verkoopt de plaat niet zoals het zou moeten, en dan wordt alles wat minder en is het moeilijk om te maintainen.'
Los van zijn Postmen had Mis in de jaren negentig ook een stel andere rappers uit zijn stad Rotterdam om zich heen verzameld, onder de naam Committee Gunmen. Mis stelde zich op als een soort mentor voor Gunmen als E-Life, U-Niq en Sonny D en had ook met hen grote ambities. 'En eigenlijk is er ook bij hen nooit echt alles uitgekomen. Goeie guys hoor, echt lauwe gasten, en ik heb me erg voor hun ingespannen. Maar we waren te verschillend en als team klikte het niet. Ook voor de Committee gold dat we met een goede organisatie een stuk verder waren gekomen. Uiteindelijk is het ook binnen Committee Gunmen op een soort zuurheid uitgelopen. In 2005 heb ik nog een tourtje opgezet, maar het gaat bij optreden niet alleen om die raps maar ook om het gevoel eromheen, hoe je tegenover elkaar staat. Bij zowel Postmen als Committee Gunmen zag ik het respect verdwijnen. Bekijk het maar, dacht ik, ik ga weer naar m'n familie.'

En met die familie vertrok Mis eind 2004 naar de Verenigde Staten. Niet omdat ze de drukte hier wilden ontvluchten. 'Nee de beslissing om weg te gaan uit Nederland kwam op een moment dat het met ons allebei wat minder ging, ook Anouks laatste plaat had niet zoveel gedaan. En we hadden allebei het gevoel hier alles gegeven te hebben en te weinig erkenning ervoor teruggekregen te hebben.'

Vanaf de verhuizing gaat het met Anouk ineens goed. De single Girl en het album Hotel New York blijken uitermate succesvol. 'Ik geloof dat er van dat album nu 300 duizend verkocht zijn, en dat in deze tijd van downloaden. Ja, reken maar dat me dat moreel gesterkt heeft.'
Aanvankelijk gaat de Mis met vrouw en kinderen in Los Angeles wonen. 'Te gekke stad, maar je moet er wel wat te doen hebben. En eigenlijk zijn we toch Hollanders die vooral denken aan een rustige omgeving en goede scholen voor de kinderen. Misschien zou de Midwest wat zijn, dachten we, dan hoef je ook niet zo lang te vliegen en is het tijdverschil kleiner. Dat zijn we toen gaan checken en we kwamen in Cincinatti uit. Goed huis, en qua ligging dope. In de suburbs met veel gezinnetjes. De mensen beginnen ons daar te kennen, en checken ons ook op Google. Anouk geeft ze dan een cd'tje, ze vinden ons wel lauwe gasten daar.

'We hebben zo'n grote jeep gekocht, een Lincoln Navigator voor zeven man, kost niks daar en handig voor het vrouwtje om boodschappen te doen.'

Mis is nu zes jaar samen met 'het vrouwtje' Anouk. 'Ik kwam haar tegen toen ik zelf net wat relaxeder werd na een wat moeilijke tijd. Ik vond het meteen nice met haar, we gingen veel weg naar New York en naar Egypte. En we konden gelijk levellen. Wat voor mij echt nieuw was. Ik had veel gedoe met allerlei gasten achter de rug. Dit was wel cool effe zo met het vrouwtje. En ja nu ben ik getrouwd en huisvader met drie kinderen.'
Anouk heeft Mis vooral rustiger gemaakt en geörganiseerder, hij zegt beter met geld om te kunnen gaan ('man ik had belastingaanslagen, niet normaal') en is nu zijn zaken als Postman beter gaan plannen. 'Ik ben ook anders gaan eten, salades enzo en zelfs sushi. Dat at ik vroeger echt niet. Vraag maar aan een rapper of die sushi eet. Die zal denken dat je gek geworden bent, rappers eten geen sushi. Anouk heeft me daar meer "open minded" in gemaakt.'

Ook muzikaal zijn de twee naar elkaar gegroeid. Mis schreef mee aan nummers van Anouks Hotel New York en Anouk doet mee op Downhill, de eerste single van Green.

Mis: 'Bij haar laatste plaat ben ik vanaf de demofase tot het afmixen betrokken geweest en zij ook bij mijn plaat. Dan begrijp je toch beter van elkaar wat je doet. In de rapwereld doe je even een rap en wat back-ups en klaar. Anouk gaat staan en zingt drieënhalve minuut achter elkaar in, helemaal alleen. Man dat is pas dope. Zij heeft me ook op het idee gebracht om voo

r mijn band audities te houden. Gewoon een advertentie: Postman zoekt zangeressen. We gingen een dag ergens zitten en zetten alles op film. Daar was ik eerst heel sceptisch over, leek me nep. Maar nu denk ik, shit had ik dit maar eerder gedaan, dan had ik meteen al de juiste mensen gehad. Ik had meteen een nice time met hen, en niemand die begint te zeuren in een band is ook wel eens prettig.'

Een nieuwe band en een vernieuwd geluid: Mis heeft er eindelijk weer zin in. Even in Nederland voor promotie, zal hij nu een strakke planning maken. Deze zomer doet hij wat festivals, maar in september begint het nieuwe schooljaar en dan wil hij in ieder geval bij de kinderen zijn. In oktober volgt dan een tournee. En ja, voor een 'family-man' als Mis is het lastig zo ver van huis te zijn. 'Maar vooral voor Anouk is die rust daar wel heel fijn. Zij trok het niet al die kinderen voor de deur die een handtekening willen.'

En contact met Nederland kan altijd nog via de webcam. 'Dan praten we gewoon een uur weg, met de kinderen. Zo zaten we ook met oudjaar. Voor ons was het pas zes uur 's middags, toen we proostten. Cool wel. Zo blijf je elkaar zien, wat voor onze familie wel lekker is, want de kinderen groeien heel snel.'

En eenmaal terug in de States kan Mis ook daar aan zijn carrière verder werken. 'Er zit bij Virgin in New York een Keniaanse gast van 22, die wil ik Postman laten horen, en daar kan ik nu even langs gaan.'

Want de muziek in Amerika is nog altijd 'dope'. En zijn grootste wens is om in ieder geval een keer zelf in zo'n grote tourbus te mogen stappen en het land te doorkruisen van optreden naar optreden. 'Hoeft niet als hoofdact, voorprogramma is ook goed. Ik wil gewoon checken hoe dat voelt, drie maanden on the road muziek maken.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden