Green Language is helaas geen coherent album

Robert van Gijssel

Wat zijn ze gemeen, de synthesizers van de Schotse producer Rustie. IJzig, hard, kraakhelder en ongefilterd. Ze snijden door het gehoor, op instrumentale stukken als het vervreemdende Raptor van Rusties nieuwe album Green Language. Het geluid van die kale en ijle synths doet soms denken aan dat van de Britse techno- en housepioniers LFO, waarbij het houseritme bij Rustie is vervangen door een ook al zo basale en trage hiphop- of dubstepbeat.

Green Language is best een spannende plaat. Je weet bij Rustie niet snel waar je aan toe bent. Op Paradise Stone dompelt de Schot je onder in tranceachtige ambient, vol klingelende belletjes. Aan het begin van de plaat worden een aantal opeenvolgende intro's, want meer zijn het niet, steeds abrupt afgebroken. En dan schrik je ineens op van snoeiharde vocale hiphoptracks als Up Down, met een vlammende grime-rap van D Double E. Toch ineens weer dansvloermateriaal. Het maakt van Green Language helaas geen coherent album, maar een fragmentarische plaat waar kennelijk artistieke twijfels aan ten grondslag hebben gelegen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden