Horror / Sci-fi

Gravity 3D

Achtbaancinema in optima forma

Volgens het Amerikaanse tijdschrift Esquire is 'het tijdperk van de moviecoaster' aangebroken. Filmmaatschappijen lijken ervan overtuigd dat het hedendaagse jonge publiek een film liefst ziet als een achtbaanrit: een bioscoopbezoek moet een ervaring zijn. Een opvatting die zich deze zomer vooral vertaalde in een serie 3D-blockbusters waarbij verhaal en karakterontwikkeling ondergeschikt waren gemaakt aan een ballet van destructie.

Wie de toekomst van de cinema daardoor hoofdschuddend tegemoet ziet, heeft buiten regisseur Alfonso Cuarón gerekend. Zijn Gravity is achtbaancinema in optima forma, een bloedspannende, overdonderende rit door de ruimte die je nergens anders zo kunt ervaren dan in een bioscoop. De regisseur die het coming-of-age-genre afstofte met Y tú mamá también, (2001), die in 2004 de Harry Potter-reeks zijn duistere randje meegaf en het prachtige Children of Men (2006) maakte, weet zo inventief en onbevreesd gebruik te maken van alle nieuwe technieken dat je zijn film moet zien om te geloven.

Het verhaal in Gravity heeft weinig om het lijf. Twee astronauten - George Clooney en Sandra Bullock - werken aan een routineklus als hun spaceshuttle onherstelbaar beschadigd raakt. Haar zuurstof is bijna op, zijn jetpack is zo goed als leeg en het dichtstbijzijnde ruimtestation is 100 kilometer verderop - de angst waar Gravity op drijft is het diametraal tegenovergestelde van claustrofobie.

Vanaf het instant klassieke, 13 minuten durende openingsshot is de spanning constant, doorsneden met ijzingwekkende momenten - wie naar lucht hapt, merkt pas dat hij de adem ongemerkt heeft ingehouden.

Terwijl tegenslag zich op tegenslag stapelt en zij een speelbal worden van de ontbrekende elementen, blijf je hopen dat ze weer met beide benen op de aarde komen, deze astronauten, die in het scenario van Cuarón en diens zoon Jonas met wat ruwe schetsen tot complete mensen zijn gemaakt. Hoewel hij het grootste deel van de tijd hooguit de ogen van de acteurs toont, verstopt als ze zijn in die enorme witte pakken, heeft vooral Sandra Bullock niet veel meer nodig.

'Ik haat de ruimte', gromt ze - en inderdaad, alles wat André Kuipers heeft gedaan om astronaut weer als jongensdroom op de kaart te zetten, weet deze film in 90 minuten teniet te doen. En tegelijkertijd ook niet: Cuarón presenteert de ruimte als een combinatie van duizelingwekkende oneindigheid, verlammende doodsangst, maar ook: overdonderende schoonheid. Een plek waar zijn voorliefde voor wat kitscherig sentiment en grootse thema's rondom wedergeboorte goed tot hun recht komen. Juist dat hij de natuurwetten zo getrouw mogelijk volgt, levert beeldschone shots op (wat gebeurt er met tranen in de ruimte?). Onder is boven en boven is rechts en links is rechts en onder, in deze wereld zonder horizon. Een normaal mens zou er hulpeloos in ronddolen, maar niet deze zelfverzekerde regisseur. De camera draait, zoomt in, zoomt uit, gaat van point of view naar overzicht. Cuarón haat de ruimte niet - integendeel. Dit is de hel gefilmd door iemand die er de hemel in ziet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.