Grappig en inventief, maar jammer van de 'gewone' trucs

De kinderen blijven lachen, maar theatraal loopt de spanning weg. Gelukkig doorbreekt Flappie de impasse.

Beeld Phile Deprez

Als het meisje met haar poezelige oortjesmuts zich met kussen en al nestelt op de schoot van een mevrouw in het publiek, wordt het even eng. 'Gaat ze nog meer gekke dingen doen? Toch niet bij ons?' Kennelijk hoort dit bij het acclimatiseren, want om het vervolg hebben de kleuters bij de dansvoorstelling Foutje zo'n beetje alleen maar gelachen. Keihard gelachen. En aanwijzingen geschreeuwd zonder dat daarom werd gevraagd. ('Hij staat náást je!')

Choreograaf Arthur Rosenfeld is de 60 gepasseerd, maar kinderen voelt hij feilloos aan (na jaren bij Pina Bausch te hebben gedanst stortte hij zich op de jeugddans) en slapstick zit hem in de genen. Ook weet hij zonder verhaaltjes te vertellen veelsoortige scènes volkomen organisch te monteren. Kwestie van goede timing en, ook nu weer, een simpel kader waarbinnen alles mogelijk is.

Skippyballen

Het meisje (Anastasiia Liubchenko) wordt samen met twee jongens (Blazej Jasinski en Andy Smart) wakker op het toneel. En dan vermaken ze zich, heel simpel, met dingen die kleuters bezighouden: tellen, de namen van de dagen van de week en met stip op 1: spelen! Er zijn grote skippyballen waarop je lekker kunt rollen (hoewel, die ene is lek), en verstoppertje spelen achter gefiguurzaagde voorwerpen is ook geweldig (ook al blijf je half zichtbaar). Intussen klinken de meest uiteenlopende muziekjes, van klassiek tot jazzy, en swingt je lijf in een mix van hiphop en acrobatiek (een beetje ongecontroleerd en onhandig zijn je ledematen nog wel).

Favoriet in Foutje is het goochelen. Dan is de verbeelding aan zet. Verschijnen en verdwijnen, van de ene in de andere wereld stappen: het kan allemaal dankzij drie verrijdbare deuren beschilderd met rode, blauwe dan wel groene glitterverf. Het is grappig en inventief, jammer alleen dat Rosenfeld zijn vondsten te lang uitmelkt en ook nog met 'gewone' trucs komt als balletjes die uit monden ploppen en lege doosjes die niet leeg blijken. De kinderen blijven lachen, maar theatraal loopt de spanning weg.

Gelukkig doorbreekt Flappie de impasse. Het meisje tekent dit universele knuffelkonijn na op haar schoolbord en vervolgens komt hij, met dank aan de jongens, tot leven. Er wordt zogenaamd gezwommen en echt gedanst. Op een heuse technobeat die je alleen hoort als de deur midden op het toneel even opengaat. Niet vreemd dat je na zo'n dag weer diep in slaap valt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden