Review

Grandaddy verrast nooit, maar dat maakt ook niet uit

Ze raken maar niet gedateerd, de prachtige platen van Grandaddy uit Californië, verschenen tussen 1997 en 2006, vermoedelijk omdat ze ouderwets en modern tegelijk klinken: alsof Neil Young & Crazy Horse aan het fröbelen slaan met laptop en synthesizer, maar zich een beetje inhouden omdat er kinderen liggen te slapen.

In 2006 viel de band uiteen. Frontman Jason Lytle bracht een paar Grandaddy-achtige soloplaten uit, riep in 2012 zijn oude band weer bijeen om af en toe op te treden en nu is er Last Place, de eerste nieuwe studioplaat in elf jaar.

Grandaddy gaat gewoon verder waar het gebleven was. Aan sound of werkwijze is niets veranderd. Een liedje als Evermore is typisch Grandaddy: lome, wat sentimentele melodie, wollige rockgitaar en een synthesizer die onverstoorbaar van pam-pam-pam gaat.

Grandaddy (***), Last Place, pop.
30th Century/Sony.

Voor de fans van toen is Last Place een warm bad, een plaat die hooguit onderdoet voor The Sophtware Slump (2000), maar niet voor de twee albums daarna. Toch is het ook wel jammer dat de band, die ooit zo experimenteel en speels was, hier geen enkele keer écht verrast.

7 april treedt Grandaddy op tijdens Motel Mozaïque in Rotterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden