Recensie Hotel Dorado

Grafische roman Hotel Dorado is een dope acidtrip waarin escapisme en liefde centraal staan (drie sterren)

Grafische roman - Hotel Dorado

Illustratie van Floor van het Nederend in het boek 'Hotel Dorado' van Pepijn Lanen en Floor van het Nederend.

Hotel Dorado

Pepijn Lanen en Floor van het Nederend

Uitgeverij Ambo/Anthos

ISBN 9789026343773

20 €

‘Hotel Dorado is een Interdimensionaal Liefdes Avontuur om even te vergeten dat er een echte wereld met allemaal gezeik is.’ Dat zegt Pepijn Lanen alias Faberyayo, rapper en tekstschrijver van De Jeugd van Tegenwoordig, over de grafische roman die hij maakte met tekenaar Floor van het Nederend. Het is zijn eerste strip, niet zijn eerste boek. In 2013 debuteerde Lanen met de verhalenbundel Sjeumig, drie jaar later verscheen de roman Naamloos, over een naamloze dertiger die vecht tegen zijn verslaving.

In Hotel Dorado verdwijnt de hoofdpersoon, die Ik heet, via de badkamerspiegel naar een andere dimensie. In die fantasiewereld ontmoet hij wonderlijke personages zoals een rock-’n-roll-versie van Mickey Mouse genaamd Rat, de tragische eend Eddy, het meisje Maan en de gewelddadige Baby King Childly, die moordzuchtige Fareno’s op Ik afstuurt. De plot uitleggen heeft weinig zin, want deze strip is een acidtrip en leest ‘alsof de puzzelstukken van de werkelijkheid op de verkeerde manier weer bij elkaar zijn gezet’, om Lanen zelf te citeren. In een psychedelische scène smelt de Ik-figuur op een even intieme als explosieve manier samen met zijn mooie meisje Maan. Dat je hierbij denkt aan hippie-achtige dingen is geen toeval, want Pepijn zegt: ‘Het bredere thema van het boek is, naast escapisme, de liefde en hoe het altijd de moeite waard is alles te laten vallen en elk obstakel te overwinnen op weg daar naartoe.’

Bladerend door Hotel Dorado dringen de associaties met andere kunstenaars zich op. In de eerste plaats natuurlijk met Lewis Carroll, als schrijver van ‘Achter de spiegel en wat Alice daar aantrof’. Ook de stripmakers Charles Burns van Black Hole en Katsuhiro Otomo van Akira kijken geregeld om het hoekje: hun klassiekers staan vast in de kast van tekenaar Floor van het Nederend. En de geest van de drugsverslindende Hunter S. Thompson waait door het boek, waarin geestverruimende chemicaliën voor een heftige dynamiek zorgen. Putte Pepijn voor zijn script uit eigen ervaringen? ‘Het drugsgebruik is semi-autobiografisch en komt erin voor omdat het erin voorkomt, niet met een specifieke boodschap, maar wel expres met een ambigue lading. Drugs zijn niet altijd alleen maar leuk en ook niet altijd nodig.’ 

Maar ze leveren wel een dope boek op.