Drama

Grace of Monaco

Grace of Monaco gaat van vervelend naar ondraaglijk

Wat doet een vrouwelijk filmpersonage doorgaans tijdens een huwelijkscrisis? Juist, wijde trui aan, de trouwvideo bekijken en snotteren maar.

Het is precies wat Grace Kelly doet, in Grace of Monaco. Het enige wat ontbreekt, is de bak troostijs en een beste vriendin. Maar zij heeft dan weer ¿ om verder onverklaarbare redenen ¿ de priester die haar huwelijk inzegende naast haar op de bank, die haar snotterende, gefluisterde weeklacht over 'zichzelf zijn¿ aanhoort. De camera zoomt ondertussen druk in op haar ogen.

Grace of Monaco, drie weken geleden de openingsfilm van Cannes, begint tamelijk vervelend, ontwikkelt zich tot onbedoeld hilarisch en wordt vervolgens ondraaglijk. Het scenario van Arash Amel is half sprookje, half de ontkrachting daarvan. Een huwelijks-, persoonlijkheids-, hof- en politieke crisis worden door elkaar gehusseld en voorzien van potsierlijke dialogen.

Maar Amel kan er natuurlijk niets aan doen dat elk kapot gegooid glas van regisseur Olivier Dahan (La vie en rose) met muziek nog een extra accent krijgt, prins ­Rainier (Tim Roth) altijd in een wolk sigarettenrook ten tonele verschijnt en de vermeende 'slechterik¿ in streng zwart gekleed gaat. Iemand die gaat spioneren, doet een baret op. Dit is overigens niet bedoeld als knipoog naar Franse slapstick, maar een poging om Hitchcockiaans te zijn.

Het hof van Monaco was not amused over deze film, vooral vanwege de fantasierijk geïnterpreteerde historische gebeurtenissen ¿ en inderdaad, Kelly is hier de veroorzaker van een crisis die niet zo groots was als hier geschetst en ook de vredesduif die het kleine koninkrijkje weer in rustig vaarwater stuurt. Maar zoiets kun je met wat goodwill nog onder artistieke vrijheid scharen.

Dat ze als personage niet uit de verf komt, is kwalijker. Kelly wordt vooral gedefinieerd als 'actrice¿, een lege huls die elke rol kan aannemen, wat de consequentie heeft dat ze wel schizofreen lijkt: is ze nou de krachtige vrouw die een grote mond geeft op politiek slecht getimede momenten, of een naïef vrouwtje dat een Disneyeske transformatie tot prinses moet ondergaan? Meestal loopt ze wanhopig fluisterend door de vergulde vertrekken, in de nieuwste mode van toen, terwijl ze moet leren dat ze zich 'moet schikken naar de rol die haar is toebedeeld.¿

Nicole Kidmans rimpelloze voorhoofd werkt daarbij averechts. Natuurlijk kan zelfs het miniemste gebaar immers op het scherm veel zeggen, maar niet in een film waar alles met uitroeptekens gaat. Wie kijkt naar Kidman ¿ bijna vijftien jaar ouder dan de echte Grace Kelly destijds ¿ ziet een masker. Ze kan dan nog zo vaak haar blik veelbetekenend opslaan en Dahan filmt haar tranen in super-close-up, maar het benadrukt alleen maar hoeveel uiterlijk vertoon en hoe weinig inhoud dit alles heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden