Goud

Een sentimentele en drakerige hagiografie

Volkskers John

Michael Phelps?

Geen introductie nodig. Zwemmer, de grootste olympiër aller tijden. Veertien gouden medailles, acht van die blinkende jongens bij de Spelen van Peking. Niemand, behalve de Serviër Cavic, die maar in zijn buurt kan komen.

Alan Abrahamson?

Een gelauwerde sportjournalist van de Los Angeles Times en tegenwoordig NBC-sites.

Eindelijk?

Nou, niet echt. Er bestond al een biografie over Phelps, uit 2005, na de zes gouden medailles van Athene, geschreven door Brian Cazeneuve, een Amerikaanse journalist van Sports Illustrated. Cazeneuve, maker van Beneath The Surface, werd bedankt voor zijn aanbod de herziene biografie te schrijven.

En veel oud spul?

Alle zaken van vóór 2005 zijn door het boek, met de originele titel No Limits, The Will to Succeed, gemixt. Het gebroken gezin Phelps, de band met zijn moeder Debbie, ADHD en de medicijnkuur met Ritalin, de leraar die zei dat de jonge Michael niets zou bereiken, het onder invloed rijden met een auto, zijn zus en haar rugklachten, de drilsergeant Bob Bowman.

Dus maar acht nieuwe gebeurtenissen?

Er zijn acht hoofdstukken, een verwijzing naar de acht gouden medailles van Peking. Elke plak krijgt een woord dat daarbij past: volharding, geloof, verlossing, vastberadenheid, vertrouwen, moed, wilskracht en overtuiging.

En overtuigd?

Phelps legt veel van zijn ziel bloot, maar hij is uiteindelijk toch niet meer dan de zwemmer die een groot doel, met een forse medaillepremie (1 miljoen), voor ogen heeft. Hij doet melodramatisch over zijn doel zwemmen op te waarderen in het Amerikaanse sportlandschap. So what? Het in de ik-vorm geschreven boek is dan drakerig en sentimenteel.

Iets geleerd?

Dat een kampioen blessures en een overslaand hart overwint. En dat ijver altijd resultaat heeft. De trainingsijver van Phelps is enorm. Iedere Nederlandse sporter van enig niveau zou het boek op zijn nachtkastje moeten hebben, om te lezen wat werkelijk nodig is om zo ver te komen. Zo zwom hij als joch van 15 steevast 12 kilometer vrij per training. Drie hoogtestages in Colorado in de aanloop van Peking, met telkens 200 zwemkilometers.

Motto?

Geen woorden maar daden. Het komt van trainer Bob Bowman. Doe geen prikkelende uitspraken voor een wedstrijd, laat slechts het lichaam spreken. Anders maak je de tegenstander sterker.

Badmuts?

Een blauwe, als je de training met succes had afgewerkt. Met in gele letters: 100%, minder is niet genoeg.

Pieter?

Geregeld komt Pieter van den Hoogenband voorbij, als Hoogie aan wie Phelps een voorbeeld heeft genomen. Maar diens eigen biografie is niet uitgekomen en ligt te verstoffen in het aflegbakje van een Belgische sportschrijver. Dat boek had hier besproken moeten worden, niet de hoogst Amerikaanse hagiografie van ene Phelps.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden