Review

Gooische vrouwen: rommelig scenario, hilarische film

AMSTERDAM - Het is een wirwar van losse verhaallijntjes die de kijker krijgt voorgeschoteld, lang niet allemaal essentieel.

Van links naar rechts: Claire (Tjitske Reidinga), Roelien (Lies Visschendijk), Cheryl (Linda de Mol), Anouk (Susan Visser) en Yari (Alex Klaassen).

Het is natuurlijk heel verleidelijk. Een geslaagde televisieserie afsluiten met een film, een encore in de bioscoop, voor alle fans. De karakters heb je al, het succes heeft zich bewezen. Maar gevaarlijk is het ook. Films op basis van de succesvolle televisieseries The X-Files en Sex And The City waren, eufemistisch uitgedrukt, teleurstellend.
De fans van Gooische Vrouwen hebben er in ieder geval alle vertrouwen in: vorige week werden er in de voorverkoop al ruim 50 duizend kaarten voor de gelijknamige film verkocht. Let wel: dat was nog voordat de dames hoofdrolspelers aan het geijkte promo-rondje bij de televisierubrieken begonnen.

Voor de 1,5 miljoen televisiekijkers is de film dan ook lekker vertrouwd. De film kent dezelfde hoofdrolspelers en beslommeringen als de serie, in 2005 door Linda de Mol bedacht als een soort Desperate Housewives in de Hollandse klei. Roelien (Lies Visschedijk) knuffelt bomen en draagt broekrokken. De afgekickte Claire (Tjitske Reidinga) is nog steeds even neurotisch; de artyfarty 'slet' Anouk (Susan Visser) doet haar best jonge mannen te weerstaan. En de blonde Cheryl (Linda de Mol) laat zich onverminderd bedonderen door haar man, een volkszanger met buikje die de Arena poogt te vullen voor een concert met zijn 'friends'.

De meest grappige mensen

Loes Luca, Beppie Melissen, Maike Meijer: de meest grappige mensen van Nederland hebben een bijrolletje. Frank Houtappels (Gooische Vrouwen, Hertenkamp, Het Schaep met de vijf poten en de film Ja Zuster Nee Zuster) boog zich over het scenario.

En toch - of misschien juist daardoor - stelt Gooische Vrouwen teleur. Het is een wirwar van losse verhaallijntjes die de kijker krijgt voorgeschoteld, lang niet allemaal essentieel.

Nieuwe kijkers bekend maken met het Blaricum van de vriendinnengroep, oude fans alle (nog levende) personages een laatste keer voorschotelen: deze lastige spagaat maakt de film propvol.

Op stoom

Bovendien moet dit alles leiden tot hetgeen wat van Gooische Vrouwen écht een speelfilm maakt - een uitstap naar het buitenland. Even lijkt de film dan op stoom te komen - de funky soundtrack helpt - maar ook die climax zakt als een soufflé in elkaar.

Al die fratsen zijn eigenlijk overbodig. Want in Gooische Vrouwen zit wel degelijk een hilarische film verstopt. Alle lof bijvoorbeeld voor degene die de hysterische kostuums van huisstylist Yari (Alex Klaassen) bedacht en het schunnige volkswagenbusje beschilderde. Een groepstherapiescène wordt gehouden met een grote tafelpoot in het midden - leuk gevonden. En René Froger zingt enthousiast een liedje met zijn alter­ego Martin Moreiro.

Zelfspot

Dat is wat de serie zo populair maakte: die (zelf)spottende blik waar vooral bedenkster Linda de Mol patent op heeft. Er valt te lachen om 'snoetenpoetsertjes' en meisjes die Tiger Lily heten. Het laat bovendien zien dat waar wij de Gooise 'happy few' om benijden, belachelijk is.

Dat past uitstekend bij de doe-maar-gewoon-mentaliteit van de rest van Nederland.

Scène uit de film.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden