Gooische Vrouwen 2: fletse karakters, zielloze scènes

Regie: Will Koopman. Met o.a. Linda de Mol, Tjitske Reidinga, Lies Visschedijk, Susan Visser, Peter Paul Muller, Beppie Melissen. 106 minuten, in 152 zalen

Still uit Gooische Vrouwen 2.Beeld YouTube

Alle begrip voor de makers van Gooische Vrouwen 2. Twee miljoen behoeftige bioscoopbezoekers laat je niet in de kou staan. En als de eerder deze week massaal door vriendinnengroepen bestormde lady's nights een voorbode zijn, zal dat derde deel er vast ook nog worden uitgeperst.

Dit is reden tot milde zorg; het universum van de Gooische soort is wel zo goed als ontgonnen, met vijf seizoenen tv plus bioscoopuitstap. Je kunt de meisjes een keer uit het Gooi halen, naar het voorbeeld van de speelfilmversies van Absolutely Fabulous en Sex and the City, maar die truc werd al toegepast in GV1 (Parijs).

Toch weten de makers op tamelijk originele wijze een extra dimensie toe te voegen aan de formule: een futuristisch Gooi. Daar, zeg twee à drie decennia in de toekomst, treffen we de dames aan in het van alle gemakken (jong mannelijke verzorging) voorziene zorgcentrum De Bron: trofee vrouw Cheryl (Linda de Mol), hondenvrouwtje Roelien (Lies Visschedijk), mannenverslindster Anouk (Susan Visser) en zakendame Claire (Tjitske Reidinga). Onveranderd zijn ze, op dat uiterlijk na.

Gooische Vrouwen 2.Beeld Filmposter

Minimale ontwikkeling

Na die geriatrische ouverture springt het scenario terug in de tijd. Daar, in het nu, keert Claire net terug uit Burkina Faso, in Afrikaans gewaad, met vlechtjes en zwarte man. Goed voor wat weinig verfijnde grapjes over peniskokers en opspelende cultuurverschillen, waarbij de makers handig het onbenul van hun blanke personages opvoeren.

De dramatische ontwikkeling is minimaal; iedere vrouw maakt een knik mee in haar relatie, er wordt gehuwd, er gaat iemand dood, dit alles willekeurig en in hoog tempo; en toen en toen en toen.

Waar de hoofdpersonages in hun groef draaien, hoop je dat de bijfiguren de boel laten opleven. Beppie Melissen klaart die klus als Cheryls Hazesiaanse schoonmoeder, maar de nieuw toegevoegde types (een fotomodelletje, een politieke lover) zijn wat flets. Cabaretier Alex Klaasen draaft op als vertrouwde huisstylist Yari, maar krijgt weinig om mee te werken; wéér die routine van uitzinnige uitdossingen.

Gemakzuchtig

Er kleeft iets gemakzuchtigs aan GV2. Waarom dat midden in de film geplakte, overbodige gesponsorde tripje naar Oostenrijk? Waarom die zielloze (après-)skiscènes? Een avontuur in Burkina Faso had, gezien het script, zoveel meer voor de hand gelegen. Is dat uit gebrek aan budget? Je kunt het je niet voorstellen.

Scenarist Frank Houtappels (o.a. Het schaep met de vijf pooten) ondervangt de gebreken met puntige dialogen, maar niet elke grap komt van papier, mogelijk door de soms wat stramme regie.

Maar dan, als alles wijst op een lauwe feelgoodontknoping (veel roze, veel muziek), breekt GV2 plots uit het stramien met een vitaal eindspel. Met een mespuntje oprechte emotie zelfs - die zeldzaamheid in de Nederlandse romcom. Het kan dus wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden