Albumrecensie Dance/elektronisch

Golvende synthesizerpracht en fluisterende stemmen: Wevals tweede album is een juweel ★★★★★

De debuutplaat van Weval in 2016 was prachtig, zeker. Maar de opvolger richt zich nog net wat hoger op in de wondere wereld van de elektronische muziek.

Weval - The Weight.

Weval eist daarin een bijzondere plaats op. De dance van Merijn Scholte Albers en Harm Coolen lijkt eerder te rollen uit jazz en triphop uit de jaren negentig dan uit house of techno. De tracks zijn warm en uiterst sfeervol, en die ambiance creëert Weval door onvermoeibaar op zoek te gaan naar bijzondere klankkleuren in het hart van de apparatuur. Klanken die menselijk klinken, en je iets in je oor willen fluisteren. En Weval weet die golvende synthesizerpracht ook nog te koppelen aan drums, bas en gitaren, en hier en daar een flard van een (vervormde) stem.

De tracks nemen je steeds mee op een melodieuze trip, waarbij je na iedere bocht in verwondering om je heen kunt kijken. In het kabbelende Silence in the Wall word je in de laatste minuut toch nog verrast door een zich in de buikwand borende baslijn en spookachtige zangkoren. Wat een juweel van een plaat, en wat kijken we uit naar de grote festivalshows van dit topbandje.

Dance/elektronisch

Weval

The Weight

Kompakt/ NEWS

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.