Review

Gojira toont feilloze instrumentenbeheersing in Tivoli

De vier mannen van Gojira staan er niet eens al te zelfverzekerd bij, zondagavond op het in metalig licht badende podium van zaal Ronda in TivoliVredenburg. Eerder een beetje schuw, en ogenschijnlijk ongemakkelijk met de status van misschien wel allerbeste metalband van het moment. Gitarist Christian Andreu wijst af en toe quasinonchalant naar iemand in het publiek maar het lijkt alsof hij die gebaartjes uit een rockbandjeshandboek heeft gehaald. Ontwapenend. Terwijl de muziek van Gojira toch zo geladen is.

Zanger en gitarist Joe Duplantier. Beeld epa

Het Frans-Baskische Gojira gold al ruim tien jaar als fijnproeversbandje, voor herrieliefhebbers met smaak. De mix van bulderende deathmetal met progressieve rock was op platen als From Mars To Sirius en L'Enfant Sauvage al bijzonder, want hypertechnisch, ontstellend hard en ook nog eens tekstueel relevant, maar op het vorig jaar verschenen Magma maakte Gojira het laatste sprongetje naar de heavy perfectie. En hoe goed het nieuwe repertoire precies is, laat zich natuurlijk het best beluisteren in de popzaal, want Gojira is een eng goede liveband.

En dat is Gojira dus niet dankzij de flitsende presentatie maar vooral door een feilloze instrumentbeheersing. Wat een genot om dat claustrofobische liedje The Cell voor het eerst live gespeeld te zien: de grauwende zang van Joe Duplantier is angstaanjagend maar oprecht en dus verre van theatraal, en het heen en weer stuiterende en riffende samenspel van Duplantier met Andreu wordt uitgevoerd met een militaire precisie. Uitvoerige gitaarsolo's zijn nagenoeg onvindbaar in het werk van Gojira, maar dat hiaat wordt opgevuld door de drumkunst van Mario Duplantier (de broer van). Zijn spel is gekmakend strak, loei- en loeihard, iedere drumbreak in bijvoorbeeld The Cell is een miniatuurkunstwerkje, en toch heb je nooit het idee dat je naar uitsloverig technische hoogstandjes staat te kijken.

Want die manische ritmische volmaaktheid zet de inhoud van de muziek alleen maar kracht bij. Gojira zingt voornamelijk over de verwoesting van de aarde en de oceanen en is in al die apocalyptische liedjes dus min of meer aan het aftellen. De planeet gaat eraan, brult Duplantier, en de band verpakt die boodschap in bijvoorbeeld het topnummer The Shooting Star in donker groovende en bezwerende postrock, waarin eigenlijk geen rockcliché meer is te vinden. Gojira heeft de zeggingskracht van de meest betrokken punkband en wendt de slagkracht van de muzikaliteit aan om er de waarschuwingen aan de mensheid nog één keer in te rammen.

En na anderhalf uur Gojira sta je dus nog een kwartier met suizende oren naar het lege podium te staren, en weet je dat je inderdaad het allerbeste in de harde muziek voorbij hebt zien komen. Laat dat 'misschien' vanaf nu maar weg.

TivoliVredenburg, Utrecht, 26/03.

Cd-recensie: Magma is rockende donderpreek

In de niet-extreme metal is de Franse band Gojira de laatste jaren de blikvanger. Gojira maakt donkere maar progressieve postrock en metal, die ook nog eens ergens over gaat. De band, afkomstig uit Bayonne (in Frans Baskenland), zingt bij voorkeur over de roofbouw die de mens pleegt op de natuur en daar bouwen de mannen geen al te vrolijke liedjes omheen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden