Review

Goed idee, Die sieben Todsünden, maar het mag wat minder mooi

Wie vooruit wil in de wereld moet niet losbandig, boos of trots zijn, last hebben van jaloezie of luiheid, lijden aan vraat- of hebzucht. Die raad stijgt op uit het operaatje Die sieben Todsünden van Kurt Weill en Bertolt Brecht. De componist en de schrijver verplantten de zeven Bijbelse zonden in 1933 naar een andere biotoop: die van de kleinburger en het kapitalisme. Goed idee van de NJO Muziekzomer om deze curiositeit uit de mottenballen te halen. Puik idee bovendien om aan vier hedendaagse schrijvers teksten te vragen die een thermometer prikken in de zonden van vandaag.

Cora Burggraaf en Heather Ware in Die sieben Todsünden.Beeld Ronald Knapp

In de coulissen van een afgedankte lijmfabriek ging het Delft Chamber Music Festival zaterdag strijken met de première. Hand in hand wandelen ze binnen, Anna 1 en Anna 2. Zo eenvoudig verbeeldde Brecht zijn idee dat de mens splijt onder druk van onmenselijke eisen. 'Mijn zus is een beetje gek, ik ben bij m'n verstand', zingt de mezzosopraan Cora Burggraaf, ofwel Anna 1. In de Verenigde Staten trekt ze van stad naar stad. Ze beult zichzelf af om voor haar familie een huis aan de Mississippi bij elkaar te sparen. De vernederingen die ze slikt, jagen stuiptrekkingen door het lijf van Anna 2, de danseres Heather Ware.

Hun zwarte bobkapsels doen denken aan de coiffure van Lotte Lenya, de muze met de knijpstem voor wie Kurt Weill z'n noten schreef. Het Nationaal Jeugdorkest schuift er de instrumentale klanken van Weill onder. Door zijn vergruizer gingen wals en foxtrot, dixieland en shimmy, en zelfs een snipper kerkzang van Bach. Het vrome geluid bewijst goede diensten bij Anna's familie, een stelletje schijnheilige gluiperds, met in de moederrol een bas.

Muziektheatraal kan de voorstelling scherper worden geslepen. Cora Burggraaf heeft meer cabaret in haar keel dan ze in Delft laat horen. En dirigent Bas Wiegers mag zijn jongelui strenger over de knie leggen. Niet zo mooi allemaal! Een Weill die onder de huid kruipt, schramt en schaaft.

Intussen klaart regisseur Pepijn Cladder goeddeels een hoofdpijnklus: de teksten verwerken van Griet Op de Beeck, Paulien Cornelisse, Niña Weijers en Bas Heijne. Vermakelijk, de onderbuikdialoog waarin Heijne de verbale incontinentie van social media over het publiek uitstort. En een parel, de monoloog waarin Griet Op de Beeck een nieuwe zonde introduceert: zwijgen in de liefde. Met dank aan de hypnotiserende vertelkunst van bas Dennis Wilgenhof.

Die sieben Todsünden (***). Opera. Van Kurt Weill en Bertold Brecht. Cora Burggraaf (sopraan), Pepijn Cladder (regie), Nationaal Jeugdorkest o.l.v. Bas Wiegers. 6/8, Lijm & Cultuur, Delft. Herh. Radio Kootwijk, 10/8 en 11/8.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden