Goed getimede clichés uit 18de eeuw

De halve voorstelling heeft Beatrice uit Goldoni's De knecht van twee meesters verkleed als man rondgelopen. Niemand die het in de gaten had....

Toch is het een prachtig moment als de 'rijke man uit Turijn' bij een aanval van liefdesverdriet haar ware sexe verraadt, en dat komt door Robert Prager. Hij speelt Pantalone di Bisognosi, een oude Venetiaanse koopman die zijn dochter aan de rijke jongemanheeft beloofd. Doodstil staat deze Pantalone te kijken als zijn jammerende aanstaande 'schoonzoon' door de mand valt. Een goed in het pak gestoken mannetje met een koddige toef haar op zijn kaalgeschoren hoofd. Kaarsrechte houding, kin arrogant in de lucht en de mondhoeken ontevreden naar beneden.

Dit masker houdt Prager een avond lang vol, en zo kijkt hij ook naar Brouwers jammermonoloog. Stil, maar tot in zijn tenen gespannen. Pas als zij verdwenen is, ademt hij uit: 'Een vrouw.' En in het levende masker van Pragers gezicht strijden verbijstering én hebzucht om voorrang, want de gewiekste koopman wil zijn vrijgekomen dochter onmiddellijk gaan aanbieden de zoon van de welgestelde Dottore.

Het spel van Robert Prager is een reden om deze voorstelling te gaan zien. Dat geldt ook voor het spel van een paar andere oudgedienden: Christine Ewert als de innemende kamernierster Smeraldina, Hugo Maerten als de snobistische minnaar van Beatrice, Marijke Beversluis als de nuchtere herbergier Brighella en Aus Greidanus als de domme knecht Truffaldino. Zij zijn in staat om de archetypen uit Carlo Goldoni's 18de eeuwse komedie boven het clichématige uit te tillen. Hun wapens: een lichtvoetige motoriek, een genuanceerd stemgeluid en een gevoelige timing.

Blijkbaar putten zij daarbij uit hun jarenlange ervaring, want de jongere acteurs beschikken over geen van deze wapens. Aus Greidanus, die schittert in de hoofdrol van zijn eigen regie, had aan aan de jonge acteurs wel eens wat meer aandacht mogen besteden. Zoals je zijn sturende regisseurshand in de hele voorstelling mist.

Er zijn een paar hilarische slapstickscènes en het spelers-orkestje dat tussen de scènes door opduikt heeft het juiste volkse amateurisme. Maar de kleding en de vormgeving zijn rommelig en weinig specifiek, en je mist visie op het stuk en de speelstijl. Vorig seizoen gaf Sam Bogaerts met zijn Vlaamse groep Malpertuis in zijn scherp gespeelde poppenkast-achtige Knecht... de rondedans van de plot nog een extra zetje. Geen figuur was echt en geen liefdesverklaring oprecht in Bogaerts versie. In de regie van Greidanus er één liefde roerend geloofwaardig: die tussen Smeraldina en Greidanus z'n eigen Truffaldino. Zij zijn het centrum van deze voorstelling. De rest daar omheen rommelt maar wat aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden