Goed eten en een goed pak

De Maastrichtse man houdt van mooie klassieke kleren en goed eten. Voor allebei is hij er op de juiste plaats....

Zou er een wedstrijd zijn voor de best geklede man van Maastricht, dan zou de verkoper van M.A.C make-up in de Bijenkorf hem winnen. Op deze woensdagmiddag staat de negentienjarige Robinho in bijna-total look Dior Homme: two-tone puntschoenen, geplisseerd overhemd, bretels, ultrakort jasje. Zijn broek is van Cheap Mondays, ook een topscore in modekringen.

Hij heeft de muziek in de M.A.C-hoek lekker hard staan; schril contrast met de dodelijk saaie Bijenkorf, het ooit spraakmakende warenhuis dat nu al jarenlang V & D in middelmatigheid naar de kroon stoot. Met andere woorden: God zij dank voor Robinho, die in gemoedelijk Limburgs accent uitlegt wat hij hier doet. ‘Geld verdienen om vervolgens zo snel mogelijk weg te kunnen. Niks te beleven in Maastricht, hè?’ Hij wil naar de kunstacademie in Londen.

Robinho ‘zweert’ bij de kleren van Dior Homme, maar heeft dit seizoen ook z’n zinnen op een paardrijachtige bolhoed van Balenciaga gezet. ‘Daar moet alles voor wijken.’ Goeie smaak, maar hoe dat alles te bekostigen en nog sparen ook? ‘Niet eten scheelt een boel’, zegt de graatmagere jongeman.

Op zoek naar mannenmode in Maastricht komt het gesprek geheid op eten. Het lijkt onvermijdelijk in de stad met de meeste Michelinsterren van Nederland (zes, verdeeld over vijf restaurants). Modespecialiste Kiki Niesten verwijst haar klanten als vanzelfsprekend door naar haar favoriete eetplek Toine Hermsen (één ster), ‘altijd gezellig en sfeervol’. Beluga is ook lekker; twee sterren.

Kiki Niesten is verplichte kost bij een modieus bezoek aan Maastricht. Haar winkel in de Stokstraat is met afstand de beste modewinkel van Nederland; hier vliegen Prada, Bottega Veneta, Marni en Burberry het rek uit. Maar Niesten doet niet in mannenmode, dus stuurt ze de mannen van haar klanten naar Van Overeem Van Wissen, naar Montulet, of naar de winkel die in aanbod misschien nog het meest op de hare lijkt: PL-Line, met herenmode van Gucci, Prada, Dolce & Gabbana, Dior Homme en John Galliano.

PL-Line is een salonachtige kamer-en-suite. De collectie is aan de behoudende kant. ‘Dat is de Maastrichtse man’, aldus Leon Holla van PL-Line. Hij wijst op het rek met winterkleren van Gucci: alle geklede wollen winterjassen zijn al weg.

Holla stelt voor om een (goed) broodje bij café Take Five te gaan eten. Dat praat makkelijker. Ooit was Holla’s inkoopbeleid ‘te extravagant’ voor Maastricht, maar tijden veranderen ook hier. Sinds de ondertekening van het Verdrag van Maastricht (1992) is het alleen maar bergopwaarts gegaan, vindt hij. Hoogtepunt nu: de kunst- en antiekbeurs Tefaf in maart. ‘Dat is voor ons als Kerstmis’, zegt hij; de koopgrage miljonairs lopen dan rijendik over straat. Met de merken die hij voert moet Holla het uiteraard van de beter gefortuneerde klant hebben. Terug in zijn winkel laat hij een lange kangoeroe-leren jas van Gucci zien, speciaal ingekocht met één vaste klant in gedachte. De jas kost 9800 euro.

Naast PL-Line is laatst herenmodewinkel Isola geopend, met kleding van Hugo Boss, Filippa K. en de regenjassen die Viktor & Rolf voor het Italiaanse Allegri ontwierpen. Vlakbij is Shoes & Shirts, voor maatkleding. Montulet is om onopgehelderde redenen een dag gesloten. De winkel ziet eruit als een keurige zaak voor de Hollandse man. Pakken, dassen, veel Ralph Lauren.

‘We zijn natuurlijk sowieso naar de kloten’, zegt Guido Waterval van Traders Pop over de toestand in de wereld en die van Maastricht in het bijzonder. Die licht fatalistische instelling vertaalt zich in de winkel die hij met zijn vader en twee broers runt. ‘Het ziet er hier zoals je ziet niet uit’, wijst hij.

Traders Pop is een leuke chaotische zaak en hét alternatief voor het klassieke kostuum. Traders Pop heeft een rek vol goede tijdschriften, en kleren van Carhartt, American Apparel, Levi’s, veel tweedehands, en binnenkort ook Acne Jeans en Cheap Mondays. Een tiener staat in de winkel te flipperen, een meisje past tweedehands laarzen, een oudere heer koopt een boek over zen. Het moet vooral niet te gelikt en uniform worden, vinden de broers Waterval, want Maastricht profileert zich al veel te veel als sfeervol historisch stadje voor gezapige vijftigers. ‘Het uitgaansleven is hier dramatisch slecht’, aldus Waterval. En dan geeft ook hij ongevraagd zijn culinaire tip: couscous bij café Tramhalte op het Cannerplein.

Het is bijna zes uur en de ideale tijd om bij Van Overeem Van Wissen binnen te vallen; de wijn is er net open. ‘Op zaterdag halen we meestal ook nog wel wat hapjes bij de traiteur’, zegt Harold van Wissen. Hij verkoopt pakken van Scabal en Borelli en breiwerk van Missoni. Achter de zaak zitten drie kleermakers om pak of overhemd ter plekke op maat te maken, en als het zo uitkomt, wil Van Wissen ook wel z’n netwerk aanwenden om voor de vaste klant een kamer in een schijnbaar volgeboekt hotel te reserveren. Service boven alles.

‘De Maastrichtse man’, weet hij, ‘houdt van mooie, klassieke kleren en is daar ook echt mee bezig. Hij denkt na en let op wat hij draagt als hij naar een terrasje of uit eten gaat.’ Want mode gaat in Maastricht nu eenmaal door de maag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden