Glorieuze aflevering Roadburn dompelt bezoeker onder in extatische ervaringen

Festival - Roadburn

Vierdaags festival voor de hardere en geestverruimende muziek in Tilburg kent louter hoogtepunten.

Boris Beeld Niels Vinck / de Volkskrant

Het zijn de ultieme concertervaringen en eigenlijk ben je er altijd naar op zoek, in al die zalen en op al die festivals. Dat moment dat je buiten jezelf treedt en voor je gevoel niet meer naar iets triviaals als een popconcertje staat te luisteren, maar opgaat in een oceaan van geluid.

Die ultieme muziekbeleving maak je op het vierdaagse festival Roadburn niet één keer mee, maar voortdurend. Het kan niet op, bij een glorieuze aflevering van het wereldberoemde Tilburgse festival voor de hardere en geestverruimende muziekstijlen.

Bij een show van de Japanse avantgarderockband Boris met het Amerikaanse feedbackgitaarmonster Stephen O’Malley sta je zaterdagavond ruim een uur lang onder stroom. De met drieduizend man stampvolle grote zaal van podium 013 staat te knetteren in totale ontzetting.

De gitaren van Boris zwellen aan, steeds harder en kwaadaardiger, alsof met de resonerende feedbackdreun een boze gitaargeest moet worden opgeroepen. Maar de structuurloze herrie wordt daarna het zwijgen opgelegd, met kleine Japanse handbekkens die de kwade geesten kennelijk kunnen bezweren.

Het is verbijsterend mooi, ook om naar te kijken. De bewegingen van de bandleden en zelfs het haarzwaaien van gitariste Wata doen denken aan het raadselachtige Japanse butoh-theater. En dat tegen een muur van gitaarversterkers, op een in spookachtig blauw en rood licht badend podium. Wat een verpletterende show.

Roadburn was de eerste keer dat de Noorse band Hugsjá buiten Noorwegen te zien was. Beeld Niels Vinck / de Volkskrant

Die onderga je ook bij de Amerikaanse doomband Bell Witch, die het anderhalf uur durende meesterwerk Mirror Reaper speelt in een oude fabriekshal, weer voor anderhalf duizend doodstille toeschouwers. Ook hier stijgt het publiek haast boven het koepeldak uit, bij een soms tot tranen toe roerende symfonie voor een overleden vriend. Gespeeld op alleen bas en drums, bij sonore en grommende keelklanken van drummer Jesse Shreibman. En dan zijn er nog shows van het Noorse Motorpsycho en de Canadese orkestrale postrockband Godspeed You! Black Emperor, die ook al zo zijn losgezongen van de genres, en de geest dus vrij maken.

Vernieuwing op vele fronten

Roadburn heeft het de laatste jaren moeilijk. Het festival bouwde de afgelopen decennia zo’n cultstatus op dat er kapers op de kust zijn gekomen. Festivals in omringende landen die ook vissen in de vijver van de vooruitstrevende heavy muziek. Er zijn simpelweg minder bands beschikbaar. Het dwong de festivalorganisatie tot vernieuwing op vele fronten. En die pakt fantastisch uit.

De oude Koepelhal is een nieuwe zaal op het festival, maar indrukwekkend en sfeervol. Beeld Niels Vinck / de Volkskrant

Het terrein is uitgebreid vanuit de popzalen rond 013 naar het oud-industriële complex aan het spoor. Een verrijking, want vooral de shows in de oude Koepelhal zijn indrukwekkend en sfeervol. Maar ook de programmering is avontuurlijk. Roadburn had compositieopdrachten uitgeschreven en bands gevraagd om speciale, eenmalige shows. Het liet bovendien festivaldelen cureren door bijvoorbeeld zanger Jacob Bannon van de legendarische hardcoreband Converge. Zijn aandeel gaf het festival een intense punkinjectie.

De kleinere metalbandjes waren er nog wel, in de andere zaaltjes, maar zij moesten het hoofd buigen voor de epische voorstellingen van de bands die het avontuur aangaan, en met die vrijgevochten, niet aan sektarisch clubdenken gebonden muziek veel meer indruk maken. Ze hebben Roadburn zo voor jaren nieuwe levenskracht gegeven.

Kikagaku Moyo speelde een groovende show in de Koepelhal. Beeld Niels Vinck / de Volkskrant

Japanse invasie

Roadburn was dit jaar – zoals het hoort – actief op zoek gegaan naar nieuwe stromingen in de harde muziek en stuitte op een golfje opwindende psychedelische hippierock uit de Californische stad San Diego. Maar vooral de invasie uit Japan was bijzonder. De jonge psychedelische band Kikagaku Moyo speelde een groovende en zelfs zonnige show in de Koepelhal. En bevrijdend was ook de verhaallijn die de oude Japannet Damo Suzuki, ex-lid van de Duitse krautrockband Can, door Roadburn weefde. Hij trad vele malen aan, met de Amerikaanse band Earthless of met zijn landgenoten van Minami Deutsch, en wist het publiek steeds te hypnotiseren met zijn geïmproviseerde en vaak onbegrijpelijke, maar toch fascinerende spreekzang. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.