Gitaarvirtuoos Reinhardt blijft passief personage, maar het verhaal over zigeuners in WOII wordt eindelijk verteld

De fratsen van de regisseur maken Django er niet spannender op. Het is een lange zit, maar het was wel tijd voor een film over zigeuners tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Opeens staat Django voor een keuze: conformeren of alles opgeven en vluchten.

Voorschriften van de nazi's: geen negermuziek tijdens muziekoptredens. Geen breaks, niet te veel swing. Solo's? Zolang ze maar niet te lang zijn. En tappen met de voet wordt gezien als een provocatie.

Dan moet je net Django Reinhardt hebben, de legendarische gitaarvirtuoos die in de Tweede Wereldoorlog op de podia in Parijs stond. Een man die zich nog niet eens aan de aanvangstijd van zijn eigen concerten hield en jazz speelde met een passie die zich niet liet beteugelen. In Django lacht hij om die idiote regels, aanvankelijk.

Django

Drama

Regie: Étienne Comar

Met: Reda Kateb, Cécile de France

117 min., in 62 zalen

In zijn regiedebuut volgt Étienne Comar de jazzpionier tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een paar jaar lang weet de Sinto Reinhardt aan vervolging te ontkomen dankzij zijn enorme talent en populariteit. In het bohemien Parijs wordt zijn dwarse gedrag bovendien nog wel geaccepteerd, maar het wordt problematisch wanneer hij wordt 'gevraagd' in Duitsland op te treden voor de troepen en de nazi-partijtop. Opeens staat hij voor een keuze: conformeren of alles opgeven en vluchten.

Django lijkt misschien een biopic, maar Comar, bekend als scenarist van onder andere Des hommes et des dieux, neemt nogal wat vrijheden met het verhaal van Reinhardt. Hij geeft onder andere een maîtresse een cruciale rol bij Reinhardts vlucht naar Zwitserland en hij gebruikt een verzetsoperatie als uit een jongensboek om de film meer sjeu te geven.

Volstrekt onnodig, want hoewel er weinig bekend is over de mysterieuze muzikant, is zijn oorlogsverhaal zonder die fratsen intrigerend genoeg. Zeker als je een acteur als Reda Kateb hebt in de hoofdrol.

Tekst gaat verder na de trailer.

Regisseur Étienne Comar over Django: 'De muziek is het hart van de film'

Een film over de befaamde Sintigitarist Django Reinhardt moet niet gaan over zijn levensloop, maar over zijn muziek. Regisseur Étienne Comar legt uit hoe je tot de kern daarvan doordringt.

Het vreemde is ook dat de film er evenmin spannender door wordt. Dat komt doordat Reinhardt toch vooral een passief personage blijft. De film richt zich weliswaar op het punt waarop Reinhardt niet langer de politieke werkelijkheid kan negeren en moet gaan handelen, maar hij blijft vervolgens een speelbal van de omstandigheden. Het maakt van het twee uur durende Django een lange zit.

Daar staat tegenover dat het wel eens tijd werd, een film die aandacht heeft voor het leed van de zigeuners in de Tweede Wereldoorlog. Bovendien weet de muziek, ingespeeld door het Nederlandse Rosenberg Trio, de film regelmatig boven zichzelf uit te tillen. Het mooiste verhaal, over het nut en de noodzaak van onbegrensde, gepassioneerde kunst in tijden van restrictie, wordt dáár verteld.

Het Rosenberg Trio.Beeld Hollandse Hoogte
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden