Gitaar van Dave Rawlings verricht wonderen

Op Nashville Obsolete staan een paar bijna meditatieve bluegrassliedjes.

Een plaat van het verlegen songwritersduo Gillian Welch en Dave Rawlings is altijd reden voor een feestje. De wapenfeiten van de twee zijn schaars, of ze nu opereren onder de naam van Gillian Welch of die van Dave Rawlings Machine: een handvol albums, daarmee moeten we het doen.

Sombere onderlaag

Op Nashville Obsolete staan een paar bijna meditatieve bluegrassliedjes, ogenschijnlijk lichtvoetig maar gestut door een sombere onderlaag. Openingstrack The Weekend is zo'n mooi wiegende Welch-Rawlings-song, gezongen in breekbare maar glorieuze samenzang, met een 'woo-hoo'-refrein dat je na één keer luisteren niet meer uit je hoofd krijgt. De gitaar van Rawlings verricht wonderen, een album lang. Of hij nu speelt naast viool of mandoline, Rawlings weet steeds net dat ene onverwachte akkoord te grijpen, dat het gemoed toch weer een andere richting op stuurt.

Helaas prijkt op Nashville Obsolete ook wat minder liedwerk, zoals het teleurstellende, ruim tien minuten durende tokkelepos The Trip, dat niet meer blijkt dan een onthaastend boswandelingetje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.