Girlhood geeft kleurrijke details in complex meisjesleven

Regie: Céline Sciamma
Met: Karidja Touré, Assa Sylla, Lindsay Karamoh
112 min., in 15 zalen

Nadat de 16-jarige Marieme (Karidja Touré) met onvoldoende cijfers van school is gestuurd, ontmoet ze de vrijgevochten Lady (Assa Sylla), Adiatou (Lindsay Karamoh) en Fily (Mariétou Touré). Ze sluit zich bij hen aan, wordt omgedoopt tot Vic en doet al snel mee aan rebelse feestjes in hotelkamers, winkeldiefstal en vechtpartijen. Beeld Hold Up Films

Met gevoel voor stijl, ritme en energie geeft de regisseur inzage in het leven van een meisje.

Voorzichtige disclaimer: dit is niet de vrouwelijke tegenhanger van Boyhood, de filmhuishit van vorig jaar. Met de originele titel van dit Franse drama, Bande de filles, wordt de lading eigenlijk veel beter gedekt.

Maar over opgroeien en een worsteling met je omgeving gaat het wel, in Girlhood. Filmmaakster Céline Sciamma, die zich met Naissance des pieuvres en Tomboy eerder bewees als coming-of-agespecialist, vertelt ditmaal het verhaal van de 16-jarige Marieme (Karidja Touré), een donker meisje uit een Parijse buitenwijk dat wordt opgenomen als vierde lid van een rebelse meisjesbende. In prettig losjes vertelde scènes, met gebeurtenissen die niet direct het verhaal, maar wel de ontwikkeling van de karakters verder helpen, toont Sciamma de meiden rondhangend in winkelcentra, ruziënd met andere meisjesgroepen in metro en restaurant, of zoekend naar de juiste stoere houding wanneer een groep jongens op hun pad verschijnt.

Juist door die ongedwongen wijze van vertellen toont Girlhood de kleurrijke details van hun omgang met elkaar en anderen. Knap uitgespeeld is de aandacht voor lichaamstaal; in hoog tempo gaan ze van bluffen en intimideren naar dansen en verleiden. Girlhood verkent het gevoel dat op je 16de soms alles tegelijk op je afkomt en dat overal van moet worden geproefd. Debutante Touré laat zich in die opgroeihectiek zien als groot en divers acteertalent. En Sciamma heeft een fijn gevoel voor stijl, ritme en energie: een scène waarin de meiden in verzadigd blauw licht samen dansen op Rihanna's Diamonds rekt ze moeiteloos ver op.

Tegelijk heerst een voortdurend sluimerende onrust en spanning - de ene keer trekt een van de meiden een mes, een volgend moment dragen ze allen een gestolen jurkje, op school wordt geregeld onder luid gejuich gevochten - en dat is exact wat de suggestie van verkeerde levenskeuzen in deze film blijft doen: sluimeren.

Veel meer gaat het over Marieme zelf en hoe ze voortdurend haar eigen vrijheid dient te bevechten. Of het nou gaat om de trots van haar gewelddadige broer die haar verbiedt met andere jongens te vrijen, de leuke jongen die haar wil knechten, de eisen van school, het verholen racisme van het blanke winkelmeisje dat haar extra in de gaten houdt, haar eigen positie in haar groep en die van haar groep tegen de rest.

Sciamma doet niets nieuws, maar de energieke wijze waarop ze een complex meisjesleven inzichtelijk maakt, verdient alle lof.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden