Ghost Stories

De toon is licht, soms zweverig en op een aangename manier houdt de band het klein

Een week na Turn Blue van The Black Keys komt er weer een grote rockband met een album waarop echtscheidingsleed bezongen worden. Maar Chris Martin bezingt op Coldplays zesde studio-album zijn ex, de actrice Gwyneth Paltrow, met aanmerkelijk meer sympathie .

Er is van haat, bitterheid of onbegrip in de teksten geen sprake. Muzikaal laat de band ook geen dwars nootje vallen. De muziek op Ghost Stories klinkt hooguit wat meer ingehouden. De toon is licht, soms wat zweverig en op een aangename manier houdt de band het klein. Behalve dan in het met de Zweedse dance-producer/dj Avicii gemaakte A Sky Full of Stars. Een trance-piano leidt een lelijk dansnummer in dat van clichés aan elkaar hangt. Alsof iemand riep: 'Jongens jullie hebben nog een stadionhit nodig, doe eens wat met EDM, dat vinden de mensen leuk.'

Doodzonde, want Ghost Stories bevat een paar mooie liedjes zoals True Love, Magic en O die overtuigender klinken dan het meeste op de vorige Coldplay plaat, Mylo Xyloto (2011). Martin zingt gelaten en de gitaarlijntjes van Jonny Buckland zijn mooi ingebed in dromerige arrangementen. De toon is nooit echt somber of droevig, wel stemmig. Best fijn eigenlijk dit Coldplay, dat soms bijna introvert klinkt en niet meteen alle meezingers op zijn hand wil hebben.

Toch had Martin wel wat harder mogen werken aan de teksten. Tot veel meer diepgang dan 'Wish that your arms were around me/my body on your body' komt hij niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.