ColumnDoof!

Gezwam achter de spatschermen

Auteur en scenarist Manon Spierenburg schrijft wekelijks een column over hoe het steeds stiller wordt om haar heen nu ze doof wordt.

null Beeld Douwe Dijkstra
Beeld Douwe Dijkstra

De brief van de RDW lag al enige tijd op mijn schrijftafel voordat ik ging. Het rijbewijs moest verlengd en daarmee is het hetzelfde als wanneer je midden in de nacht wakker wordt omdat je naar de wc moet: je kan net zo goed meteen gaan, want uiteindelijk moet je tóch. Al voordat ik ging, was ik woedend. Dat kwam door de vorige keer, toen we het paspoort van mijn dochter moesten vernieuwen. Ze kent me langer dan vandaag, dus wilde ze liever met papa, maar die zat de hele dag in de studio, dus dat ging niet.

Het stadsloket waar we ons meldden, had maar liefst twaalf balies. Die waren allemaal open, maar er waren er maar drie bemand. De ambtenaren stonden backstage onbekommerd met elkaar te kletsen, want er zat tenslotte hooguit tachtig man te wachten tot ze bereid waren weer eens aan het werk te gaan. Mijn dochter zag de bui al hangen. ‘Kom mama’, leidde ze de aandacht af. ‘Dáár kunnen we nog zitten.’ Ze trok me mee naar een rijtje stoelen dat met keilbouten in de grond was geschroefd.

Drie kwartier later waren we aan de beurt. Omdat ik zowat niks hoor en ambtelijk gezwam achter spatschermen al helemaal niet, moest mijn dochter het woord doen. ‘Deze pasfoto’s zijn niet conform de matrix 2021’, zei de vrouw zonder ze zelfs maar te bekijken. Dit had ik vast verkeerd verstaan. Ik keek naar mijn dochter. Niet dus. Door een kille woede overmand overwoog ik om het mondkapje van de ambtenaar door haar huig te proppen. ‘We maken wel nieuwe’, zei mijn conflictmijdende dochter en trok me snel bij de balie vandaan. Naar buiten. Oud-testamentische hoosbui.

Een half uur later hadden we nieuwe pasfoto’s. Achteraan aansluiten maar weer. Vier van de twaalf balies waren bemand. Als het klopt dat de tijd vliegt als je het naar je zin hebt, kwam er nooit meer een einde aan deze dag. Maar anderhalf uur later (!) was ons nummer dan toch aan de beurt. De foto’s werden geaccepteerd. Het oude paspoort ook. Ik ging er bijna in geloven toen de ambtenaar glimlachend een troef uit zijn mouw toverde: waar was de volmacht van de vader? WTF?!! Ja, dat moest natuurlijk wel, anders liepen we het risico dat ik haar zou ontvoeren en verkopen aan de hoogste bieder. Toe maar, ze vroegen er gewoon om! Uit mijn ooghoek zag ik de beveiliging van verschillende kanten optrekken. Goed ingeschat. Mijn dochter schaamde zich dood en meldde dat ze morgen wel terugkwam. ‘Met papa.’ Au.

Zal je altijd zien. Met het rijbewijs ben ik meteen aan de beurt en ik word geholpen door een vriendelijke hippie die ik goed kan liplezen. Hij accepteert de pasfoto’s zonder morren, stempel stempel, volgende week ophalen en prettige dag. Beduusd sta ik binnen tien minuten weer buiten, met het bewijs in mijn handen en vol opgekropte woede waarmee ik nergens naartoe kan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden