Gezellig is Rewire festival niet altijd, maar de herrie heeft iets louterends

Oorverdovend gekrijs, vermengd met het geluid van slijptollen. Gezellig is het niet altijd op festival Rewire, maar die herrie heeft iets louterends. Grote naam Daniel Lanois komt niet los, maar in de kleinere zaaltjes zijn de beste optredens.

GAIKA op Rewire.Beeld Parcifal Werkman

De Grote Kerk in de Haagse binnenstad loopt zaterdagavond behoorlijk vol. Het is tegen tienen en het publiek op het Rewire Festival is benieuwd wat Daniel Lanois, een van de grotere namen op het affiche, zal brengen. De Canadees maakte weliswaar vooral naam met zijn producties voor U2 en Bob Dylan, maar zijn eigen vorig jaar verschenen album Goodbye To Language bevatte een even spannende als fraaie collage aan instrumentale ambient-achtige muziek.

Het publiek is een bijzondere audiovisuele voorstelling beloofd, maar dat valt tegen. Het visuele aspect stelt niet veel meer voor dan dat een dame filmt wat Lanois met zijn handen op de snaren van zijn pedal steel en de toetsen van zijn keyboards doet. Die beelden worden op een klein scherm achter hem vertoond.

Rewire

Festival
31/3 en 1/4, diverse locaties, Den Haag.

Lanois wekt steeds de indruk ingewikkelde manoeuvres uit te halen en heeft zelfs een assistent bij zich die zich als een soort Wethouder Hekking van Van Kooten en De Bie achter en naast hem opdringt. Het resultaat van die inspanningen is een wat kitscherig muzikaal behang dat gedateerd aandoet. Zoemende synths met een slap baslijntje hier, een abstract overstuurd klinkend stukje pedal steel daar: het komt niet los.

Het ontbreekt de show door de korte, vaak abrupt afgelopen stukken aan een spanningsboog.

Het is bij Lanois in de Grote Kerk vooral even op adem komen voor het volgende optreden. Want Rewire vergt veel van de bezoekers, tijdens de zevende editie van het festival dat de experimentelere hoeken en extreme randen van de rock- en dancemuziek opzoekt. Vrijdag was het nog gemoedelijk begonnen toen in een wolk van zweverige gitaargalm het Britse Slowdive de vroege jaren negentig deed herleven met dromerige in elektronica gedrenkte gitaarpop. Maar Blanck Mass beukte vervolgens met een oorverdovend, meeslepend stuk elektronisch geweld elke gezelligheid uit de grote zaal van het Paard van Troje. Iets vriendelijker klonk GAIKA in de Kleine Zaal ernaast. De muziek was een typisch Londense mengvorm van abstracte elektronica, vuige grime-vocalen en hiphop.

Vrijdag kon er, zeker in de nacht, nog wel een ontspannen dansje gewaagd worden. Zaterdag is het vooral wanhoop, agressie en hysterie wat de artiesten brengen. Swans, toe aan het laatste Nederlandse optreden in deze bezetting, zei voorman Michael Gira, is naast Daniel Lanois de grote naam vanavond. Maar de beste en meer vervaarlijke optredens vinden plaats in de kleinere zaaltjes. Het Amerikaanse trio Wolf Eyes presenteert een interessante mix van free jazz, elektronica en gitaarnoise. Pharmakon jaagt met een oorverdovend gekrijs een deel van het publiek de zaal uit, maar de andere helft geeft zich steeds meer over aan de zangeres die haar angstaanjagende zangpartijen tussen het publiek in de zaal laat horen, terwijl uit haar laptop een geluid van schurende slijptollen zich vermengt met dreunende heipalen.

Nee, gezellig is het niet. Maar Pharmakon heeft zoals veel extreme noise of metal iets reinigends. Even de geest schoon laten ranselen en je komt als gelouterd de zaal uit. Rewire houdt van dit soort artiesten. En het publiek gaat op in Swans, Blanck Mass en de techno van SØS Gunver Ryberg.

De verrassing heet zaterdag Moor Mother. Een Afro-Amerikaanse dichteres die poëzie vermengt met hiphop en noise. Haar plaat Fetish Bones is al intrigerend genoeg, maar live blijkt Moor Mother een Patti Smith-achtige performer. Ze moet haar aandacht in Prins 27 verdelen over het elektronische instrumentarium (met theremin) en haar zang. Dat lukt gaandeweg het optreden, waarin Moor Mother de rassenproblemen en andere nijpende kwesties aan de kaak stelt, steeds beter. 'We want our reality back', roept ze over een schurend stukje elektronica. 'The end of the world has already happened.' Ook haar boodschap is niet optimistisch op dit van dystopieën vergeven Rewire, maar wat maakt ze veel indruk.

Tekst gaat verder onder de Spotify-lijst.

Post-punkband This Heat experimenteert verder in nieuw jasje

De intrigerendste band uit het post-punktijdperk is terug, zij het met een 'nieuwe' naam (+). Zondag stond This Is Not This Heat op het Rewire Festival.

Slowdive is terug

De shoegazeband is weer bij elkaar, met mankementen en al, maar dat deert het publiek niet.

In april 1994 vond in Paradiso, Amsterdam op het London Calling festival een wisseling van de wacht plaats. Shoegaze-muziek maakte plaats voor Britpop. Het Londense Slowdive werd die avond compleet weggevaagd door Blur, dat die week hun succes-album Parklife uitbracht.

Einde verhaal voor Slowdive, ook in eigen land. Maar nu zijn ze er ineens weer. In 2014 zijn ze weer bij elkaar gekomen voor grote festivals, omdat er vanuit de VS ineens interesse was voor alles wat shoegaze heette.

Slowdive, destijds toch beschouwd als wat minder dan bijvoorbeeld Ride (betere liedjes) en My Bloody Valentine (betere sound), wordt ineens gepresenteerd als legendarisch.

Met succes. Op Rewire is geen zaal zo vol als die van hen. Maar de zwaktes van destijds zijn er nog: onvaste zang en een dromerig geluid dat veel te braafjes klinkt. Het publiek eet echter uit hun hand. Volgende maand verschijnt na 22 jaar een nieuw Slowdive-album.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden