Recensie Sexual Healing

Geweldige acteurs spelen in Sexual Healing een ziekelijk disfunctionele familie ★★★☆☆

Het tweede deel van de voorstelling verzandt echter in een melig melodrama. 

Hein van der Heijden en Ariane Schluter in Sexual Healing. Beeld Sanne Peper

Theater

Sexual Healing van Jan Hulst en Kasper Tarenskeen door Het Nationale Theater. Regie Jeroen De Man. 12/10, Koninklijke Schouwburg, Den Haag. Tournee t/m 7/12.

De kapotste familie van Den Haag vertrekt. Of zoals ze het zelf zeggen, ze ‘laten de boel de boel en peppen hem’.

Die familie is het zinderende middelpunt van Sexual Healing, van Het Nationale Theater en regisseur Jeroen De Man. De Man had de wilde ambitie om een toneelcrossover te maken van Teorema (film van Pasolini uit 1968) en de reality-tv van Ik vertrek. Twee uitersten die, zo blijkt, moeilijk bij elkaar te brengen zijn. Eén overeenkomst hebben ze wel: leedvermaak.

En leed, dat is er plenty bij de familie De Wael. Schrijvers Jan Hulst en Kasper Tarenskeen creëerden een ziekelijk disfunctionele familie, die mede dankzij de geweldige acteurs en hun eigen, zoals altijd, met straattaal en internetidioom gepeperde taal in al zijn onaangepaste glorie tot zijn recht komt.

Het huwelijk van Diana (Romana Vrede) en Stef (Hein van der Heijden) is eenzijdig uitgeblust. Zijn klungelige pogingen tot romantische toenadering stuiten telkens op een muur van ijskoude ratio. Hun volwassen dochter India (Mariana Aparicio Torres) is doodongelukkig. Haar vuilbekkende vriendje Boye (Bram Suijker) zit in een rolstoel. En dan is er nog de verwarde tante (Ariane Schluter), die al trippend poepcirkels tekent op de keukenmuur, omdat ze hopeloos op zoek is naar wat ‘de deal’ is in dit lege, lege bestaan.

Na een fantastisch eerste deel, een soort burgerlijk huiskamerdrama on steroids, volgt een brute stijlbreuk. De De Waeltjes doen mee met het tv-programma On y va, een persiflage van Ik vertrek. In een film op een groot projectiescherm zien we hoe ze naar Frankrijk emigreren om daar een bouwval op het platteland te gaan opknappen. Acteur Mark Kraan voegt zich bij het gezelschap als de Sybrand Niessen-achtige presentator van het programma.

Allemaal nog geestig, maar dan, als het projectiescherm weer omhoog gaat, verzandt het opeens in melig melodrama. Waarbij opvalt: de al lang niet meer leuke rol van Mark Kraan als presentator, een overbodige overspelscène en rare verwikkelingen rondom een zogenaamd bezoek van Freek de Jonge.

Weinig is er dan nog over van het strakke tempo, de humor en het knetteren van de acteurs, behalve een (wederom) prachtig moment tussen Diana en Stef, wanneer die laatste de werkelijke reden van hun vertrek opbiecht.

En wat is eigenlijk de deal met Teorema? Als geestverschijning volgde acteur Emmanuel Ohene Boafo de familie al de hele tijd. Maar pas op het einde slaat hij toe met zijn ‘helende’ werk - dubieus genoeg als stomme, halve wilde. Net als de vreemdeling in Teorema heeft hij met elk gezinslid seks, waarna iedereen schijnbaar herboren is. Bij Pasolini begint het drama dan pas. Bij De Man stopt het abrupt. Onbevredigend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden