Gevaarlijke gekken

Het is misschien wel de meest revolutionaire uitvinding op het gebied van muziek sinds de grammofoonplaat. Belangrijker dan de cd nog....

FRANCISCO VAN JOLE

Voor wie het nog niet weet: MP3 is de benaming voor het opslaan van muziek in een relatief klein formaat van pakweg drie megabyte per nummer. Je verkrijgt dergelijke bestanden onder meer door cd's te 'rippen', de digitale muziekbestanden te converteren naar MP3 en op de eigen computer weg te schrijven. Op een harddisk van een gigabyte passen dus ruim 300 nummers, oftewel zo'n vijftien uur muziek. De muziek kan in elke gewenste volgorde en herhaling afgespeeld worden, bijvoorbeeld door zelf play-lists samen te stellen die automatisch afgedraaid worden. Zo heb ik verschillende play-lists voor de nachtelijke uren en overdag gemaakt. Ja, dat lijkt inderdaad op Sky Radio maar met het verschil dat het muziekaanbod niet verzonnen is door een marketingbureau dat aast op de grootste gemene deler.

MP3 is zeg maar de ideale 'individuele' Sky Radio. Zonder commercials. En dat geldt niet alleen voor thuis. Een handige Brit is er in geslaagd in zijn auto een computertje met MP3-speler in te bouwen. De bestanden zet hij over vanaf zijn notebook. Nooit meer kostbare cd's in de auto, of de serpentine van vastlopende cassettes.

De muziekindustrie heeft ondertussen de oorlog verklaard aan MP3 omdat de bestanden zo gemakkelijk te kopiëren zijn, en gaat daarbij niet bepaald lichtzinnig te werk. In de Verenigde Staten is een 20-jarige student voor de rechter gesleept omdat hij iedere dag een andere MP3 op zijn homepage zette. De eis: vijf miljoen dollar schadevergoeding.

De muziekindustrie is gek. Omdat ik de voorgeprogrammeerde en kapot geformatteerde radiostations al een tijd heb gelaten voor wat ze zijn en ook nauwelijks naar MTV of TMF kijk, ben ik op Internet aangewezen voor het bijhouden van mijn muziekkennis. Het was langs die weg dat ik het opvallende girl-power werk van Liz Phair leerde kennen. Muziek die over het algemeen niet past in de formats van de marketing managers die zich tegenwoordig diskjockey noemen.

Net zoals ik software koop wanneer ik die goed vind, ook al is diezelfde software illegaal gratis via Internet te verkrijgen, zo koop ik ook cd's van de muziek die ik via Internet heb kunnen beluisteren. Of liever gezegd kocht, want ik ben langzamerhand dermate doodziek van de manier waarop de muziekindustrie op Internet tekeer gaat, dat ik deze week besloten heb voortaan geen cd's meer te kopen. Als ze oorlog willen kunnen ze die krijgen.

Probleem is natuurlijk wel dat het schijntje - niet meer dan een paar kwartjes - dat de muziekindustrie normaal gesproken van elke verkochte cd afschuift op de bankrekening van de artiesten, hen nu ook niet meer bereikt. Maar daar moet een mouw aan te passen zijn. Met een beetje zoeken moet het mogelijk zijn de bankrekeningnumers van de artiesten te achterhalen. Dan kan ik voor iedere cd pakweg een tientje overmaken. Dat is meer dan ze van hun platenmaatschappij ontvangen, want die moet duurbetaalde pluggers betalen die ervoor zorgen dat hun muziek een plaatsje krijgt in de marketingconcepten van radiozenders.

En tegenwoordig hebben ze voor Internet dus ontpluggers in dienst, lieden die jagen op elk spoortje muziek dat wel eens illegaal gekopieerd zou kunnen worden. Zo dwong de Britse muziekindustrie de BBC tot het staken van haar RealAudio-uitzendingen via Internet. Gevaarlijke gekken, dat zijn het. Ik ga maar eens een homepage fabriceren om die boycot wat grootschaliger aan te pakken.

Francisco van Jole

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden