tv-recensieJulien Althuisius

‘Getekend voor het leven’ is geen freakshow, maar een verhaal over mensen met spijt die opnieuw beginnen

De tatoeages, hoe verbazingwekkend en belachelijk ook, zijn niet meer dan een symbool voor een oud leven en een vehikel voor een verhaal over verandering.   

Onmiddellijk na het weergaloze Lang leve de liefde, een dagelijkse viering van de liefde in haar meest pure, ongepolijste en ongemakkelijke vorm, begon dinsdagavond op SBS 6 het nieuwe Getekend voor het leven. Het programma gaat over mensen die spijt hebben van hun tatoeages en die willen laten verwijderen. In het intro zei presentator André Hazes, zelf ook weleens tegen een naald aan gelopen, dat drie van de vier mensen die een tatoeage laten zetten daar later spijt van krijgen.

Florence uit Nijmegen, de eerste spijtoptant in Getekend voor het leven, had het bont gemaakt. Zijn hele gezicht (ja) zat vol tatoeages. Een bloemlezing: ‘ACAB’ (all cops are bastards) boven zijn lippen, ‘Raven’ op zijn voorhoofd, een datum op zijn rechterwenkbrauw, een datum op zijn linkerwenkbrauw, een klavertje vier op zijn wang, iets onleesbaars op zijn kin, een vlinder aan de zijkant van zijn voorhoofd, een paar sterren op zijn wangen en nog een stuk of wat rozen. Florence was ‘een jaartje of 8’ toen hij zijn eerste tatoeage kreeg. Hij was ‘zwaar tegen de maatschappij’. Maar hij had er nu heel veel spijt van. Wat jaartjes ouder had Florence nu een vriendin en een kind, maar de tatoeages waren gebleven. Ze ontnemen hem de kans op een baan of überhaupt de mogelijkheid om op een normale manier over straat te gaan, zonder nagekeken en -gewezen te worden. Maar ook voor zijn dochtertje wilde Florence van zijn tatoeages af, hij wilde niet dat ze gepest zou worden op school.

Presentator André Hazes in gesprek met Florence in het programma ‘Getekend voor het leven’.Beeld SBS6

Ook Patricia wilde af van de twee pistolen op haar onderrug (‘die staan voor agressie, gevaar’), het ‘precious’ in haar nek, ‘Snow’ en ‘Apple’ op haar handen. Het waren littekens uit een ander leven, toen ze niet als Patricia, maar als Precious door het leven ging. Ook zij had een vervelende jeugd gehad, met een verslaafde moeder en weinig ouderlijke aandacht. Ze werd uit huis geplaatst en op haar 18de werd ze zwanger. Haar dochter werd door Jeugdzorg bij haar weggehaald en woont nu bij haar ex-schoonmoeder, met wie Patricia niet bepaald een warme band heeft. ‘Je werkt je verleden weg’, zei Patricia over het weglaseren van haar tatoeages, ‘dat is beangstigend, maar het voelt wel goed.’

Het voelde verleidelijk schamper te doen over Florence en Patricia, om vanaf de comfortabele bank hoofdschuddend commentaar te leveren. Kijk deze freaks eens, met hun domme plakplaatjes. Wie zijn billen brandt et cetera. Maar in tegenstelling tot veel soortgelijke programma’s lijkt Getekend voor het leven,  in ieder geval op basis van de eerste aflevering, geen freakshow te zijn. De tatoeages, hoe verbazingwekkend en belachelijk ook, zijn niet meer dan een symbool voor een oud leven en een vehikel voor een verhaal over verandering. Een verhaal over mensen die fouten hebben gemaakt, spijt hebben en opnieuw willen beginnen. Over een schone lei, over de belofte en hoop dat levens ten goede kunnen veranderen – en de enorme krachtsinspanning die daarvoor nodig is. Daar is geen ruimte voor cynisme. (Nou goed, misschien een beetje dan).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden