tv-recensieYasmina Aboutaleb

‘George & Eran worden racisten’ is even geestig als pijnlijk

null Beeld

Het vooruitzicht om in juni een paar dagen op een Waddeneiland door te brengen, fietsend in de in zon, regenjas onder de snelbinders, hoppend van voorstelling naar voorstelling naar terras: het leek allemaal te goed om waar te zijn. En dat is het ook, want het demissionaire kabinet heeft het openingsplan alwéér uitgesteld. Dus is theaterfestival Oerol ook dit jaar afgelast. Het is de tweede grote tegenslag dat het openluchtfestival dit jaar te verduren heeft, nadat in januari ‘Papa Oerol’, Joop Mulder, is overleden.

Maar afgelopen weekend kwam er toch nog een beetje Oerol onze huiskamers binnen. En wel met het heerlijk satirische George & Eran worden racisten. Een tv-adaptatie (gemaakt in het kader van het actieplan cultuur van de NPO) van de voorstelling die in 2018 speelde op Oerol. In de voorstelling vragen een Joodse en een Syrische vriend (Eran Ben-Michaël en George Elias Tobal) en twee witte vrienden (Milan Sekeris en Myrthe Huber) zich af of ‘we alle goede bedoelingen ten spijt toch gewoon racisten zijn?’.

Het decor van de tv-versie van George & Eran worden racisten is groen, bossig, met in de verte een karakteristiek kerkje. We horen zelfs fluitende vogeltjes. Daar, midden in het Terschellingse groen, voor het publiek op kleedjes dat des Oerols goed tegen de kou gekleed is, ontvouwt zich een even geestig als pijnlijk gesprek over racisme en seksisme dat binnen de korte keren ontspoort.

George & Eran worden racisten. Beeld
George & Eran worden racisten.

Milan is de witte man die maar niet begrijpt, of wil begrijpen, wat hij verkeerd doet. Tegen George die zegt geen moslim te zijn: ‘Je ziet er wel zo uit. Weet je het zeker?’ Myrthe wordt als vrouw stelselmatig genegeerd, eenmaal opgemerkt gaat het over haar uiterlijk. En George is naast Syriër ook een zwarte man in het gesprek, want ‘weet je wel hoe moeilijk het was om een zwarte acteur te vinden?’.

Eran blijkt niet alleen slachtoffer van antisemitisme (hij roept af en toe het aantal Joden dat tijdens de Holocaust is vermoord: 6, 9, 12 miljoen Joden!), maar ook dader. George vertelt hoe Eran bij zijn aankondiging van zanger Jeangu Macrooy ooit zei: ‘Hij komt uit Suriname, maar maakt u zich geen zorgen: uw spullen zijn veilig.’

Eerder die avond was bij het NOS-Sportjournaal een diep verontwaardigde Humberto Tan, voorzitter van de commissie Mijnals, te zien. De KVNB deed niet mee aan een socialemediaboycot tegen racisme van voetbalsupporters die door de Engelse voetbalbond was afgekondigd. Het argument: ‘In Engeland is het al langer een groot probleem. Die voorgeschiedenis kennen wij niet en dan komt een boycot uit het niets.’ ‘Dan heb je echt in een grot geleefd’, zei Tan, die een rijtje incidenten opdiste. ‘En dan ben je onderdeel van het probleem.’

Ik hoopte dat Humberto Tan die avond ook naar George & Eran worden racisten had gekeken. In het soms uitzichtloos lijkende racismedebat kunnen we allemaal wel een flinke dosis (zwarte) humor gebruiken; de enige manier om het draaglijk te houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden