And Venus was her name

Geno, van Dexy’s Midnight Runners, is een ode aan een legendarische zanger

Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam.

Gino - Album Beeld
Gino - Album

That man took the stage, his towel was swingin’ high

(Oh Geno)

Geno, Dexy’s Midnight Runners (1980)

Ergens in 1968, in een zweterige rhythm-and-bluesclub in Londen, keek een 15-jarig ventje met open mond naar het podium. De energieke voorman van Geno Washington and the Ram Jam Band werd luidruchtig toegejuicht: ‘Geno! Geno!’

Geno Washington. Beeld Redferns
Geno Washington.Beeld Redferns

Om zich heen zag Kevin Rowland oudere jongens, scherp gekleed en modieus gekapt als Mods, de Engelse subcultuur, sterk gericht op zwarte muziek. Hij was pas een scholier, amper fantaserend over wat de toekomst hem zou brengen. Maar het zien van Geno Washington, die dynamisch met zijn handdoek zwaaide, ervoer Rowland als een keerpunt in zijn leven.

Zoals hij het vertelt in de song Geno, die hij met zijn band Dexy’s Midnight Runners in 1980 naar de top van de hitparades zong, zo is het precies gegaan: hij werd als puber uit zijn schoenen geknald door Geno Washington. Geno had op hem dezelfde bezwerende uitwerking als een drug: ‘This man was my bombers, my Dexy’s, my high’. Hij had het hier over Dexedrine, een soort speed.

Kevin Rowland van Dexy’s Midnight Runners in 1983. Beeld Getty Images
Kevin Rowland van Dexy’s Midnight Runners in 1983.Beeld Getty Images

De zanger die Rowland vereeuwigde, was in de jaren zestig in Engeland een sensatie. Twee langspeelplaten van Geno Washington and the Ram Jam Band behoren tot de best verkochte van het decennium. Zijn opwekkende soulmuziek met stevig blaaswerk was geënt op Amerikaanse grootheden als Otis Redding en Wilson Pickett.

Zelf was Washington ook een Amerikaan, gestationeerd op een luchtmachtbasis in Engeland. Aan zijn ouders in Indiana had hij niet veel gehad. Hun professie was het stoken en verkopen van illegale drank. Als gevolg daarvan zaten ze altijd in de bak of waren ze op weg naar de bak. De luchtmacht leek hem een uitstekende vluchtroute.

Toen hij in Engeland zag dat een zanger de meisjes voor het uitkiezen had, ging hij auditie doen. Hij loog dat zijn zus in Martha & The Vandellas zat en zijn tante de grote Dinah Washington was. In 1965 kon hij aan de slag met The Ram Jam Band en liet hij het leger achter zich. Begin jaren zeventig was het gedaan, de interesse in soulmuziek was verdampt. Geno ging terug naar de Verenigde Staten, maar daar zat niemand op ’m te wachten.

Dinah Washington in de jaren vijftig. Beeld Bettmann Archive
Dinah Washington in de jaren vijftig.Beeld Bettmann Archive

En toen waren daar in 1980 een stelletje bleekneuzen, die zich afkeerden van de duistere postpunk uit die tijd: Dexy’s Midnight Runners en hun ‘celtic soul’. Rowland goot zijn herinnering aan Geno in een nummer, en voor even was het weer 1968.

En Geno zelf? Die kreeg een telefoontje van een kennis dat een ode aan hem de top van de hitparade had beklommen. Dus verkaste hij naar Britse bodem om zijn oude roem te laten herbeleven, als de Geno van de hit Geno.

Nu, vele jaren later, is Kevin Rowland weer opgekrabbeld na magere hitjaren en excessief drugsgebruik. Geno Washington valt met zijn Ram Jam Band nog steeds te boeken in Engeland. Voor wie niet genoeg heeft aan zijn betoverende soulshows, biedt hij tegenwoordig ook spirituele verdieping. Hij is in te huren als (gediplomeerd) hypnotiseur.

Dexys Midnight Runners in 1982 Beeld Redferns
Dexys Midnight Runners in 1982Beeld Redferns

John & Paul

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden