Game

Genesis Noir is een verbluffend grafisch spel over de grootste levensvragen ★★★★★

De makers van het spel lieten zich inspireren door de Kosmikomische verhalen van de Italiaanse schrijver Italo Calvino.

null Beeld

Toen de makers van de game Genesis Noir zich zeven jaar geleden bogen over de eerste bouwtekeningen, moet het ze zelf ook even zijn gaan duizelen. De kleine Amerikaanse ontwerpstudio Feral Cat Den wilde een verhalend en filosofisch spel maken over het ontstaan van het universum, de oerknal, dreigende zwarte gaten en het nakende einde van alles. Pittige materie. Hoe zet je die om in zoiets huiselijks als een computerspel? Hoe maak je het onmetelijke en onbevattelijke klein en inzichtelijk?

Het grootste scheppingswonder van Genesis Noir is dat nu net die missie ongelooflijk goed is geslaagd. Het spel scheert door het tijdloze niets, langs materie en antimaterie en kosmologische hersenkrakers, maar heeft de allure van een zalig mistroostige film-noir met smachtende saxofoons. Een detective vol mannen met hoeden en opgestoken kragen van de regenjas. Tegen decors van nachtclubs met tingelende Martiniglazen. Het ontstaan van het leven is teruggebracht tot een sappig verhaal over hartstochtelijke liefde, afgunst en moord. Maar als je het spel in een roes hebt uitgespeeld, blijven de grote vragen toch nagalmen. En duizelt het je ook als speler, alsof je de afgelopen uren eigenhandig het einde der tijden hebt afgewend met dat kleine poppetje op het scherm.

Het idee voor Genesis Noir werd volgens de makers aangereikt door de Italiaanse schrijver Italo Calvino. In zijn beroemde Kosmikomische verhalen uit 1965 probeerde Calvino de grootst denkbare vragen behapbaar te maken door ze van een ogenschijnlijk eenvoudig narratief te voorzien. In bijvoorbeeld het verhaal De afstand tot de maan reduceert Calvino de dans der planeten tot een tragikomisch liefdesverhaal, in een poging grip te krijgen op de kosmos en het zijn.

null Beeld

Genesis Noir

★★★★★

Ontwerpstudio Feral Cat Den

Verkrijgbaar voor verschillende spelconsoles en de pc

Genesis Noir doet eigenlijk hetzelfde, maar nu in een handzaam gameformaat. De oerknal wordt verbeeld als een mislukte romance tussen het karakter No Man, dat staat voor het begrip ‘tijd’, en de nachtclubzangeres Miss Mass, oftewel: ‘de massa van het universum’. Een derde personage Golden Boy (‘energie’) fungeert als jaloerse saxofonist in het jazzorkest, die probeert zijn ex-geliefde Miss Mass om zeep te helpen. Als dat lukt, zo wordt je gaandeweg het spel duidelijk, zal dat niets minder dan de implosie van het universum tot gevolg hebben.

Nu klinkt dit alles misschien wat al te ambitieus, of zelfs pretentieus, maar Genesis Noir is juist allesbehalve dat. De vormgeving is extreem gestileerd: de karakters zijn opgebouwd uit enkele kronkelende witte lijnen, tegen een zwarte achtergrond met hier en daar een minimale steunkleur. In de openingszetten van het spel beweeg je als speler het poppetje No Man door een uitgestrekt niets, en moet je energie en licht naar je hand zetten om voortgang te maken. Absorbeer licht, soms simpelweg door er op te klikken, en er komt weer een opening vrij. Het is een verbijsterend mooi grafisch spel, dat je beleeft als een psychedelische trip. Ben je als speler even God geworden, die hier zijn eigen universum aan het kneden is?

null Beeld

De muziek onder het spel is net zo verbluffend; van honkende bebop-jazz tot rammelende barpiano’s, die de karakters langzaam maar zeker het wereldse decor van nachtclubs uit de jaren veertig inzuigen. De inspanning die je als speler moet leveren, is minimaal. Je klikt oplichtende objecten aan, stuurt je karakter met de controller of muis de goede kant op, en klaar.

Het is vooral de bedoeling dat je opgaat in het schouwspel, met die prachtige tekenstijl die doet denken aan de eerste animatiefilms van de Fransman Émile Cohl. Een wervelende witte lijn kan een complete oorsprongsmythe uitbeelden, en de strakke eenvoud van die grafische kunst is de kracht van dit spel. Die maakt Genesis Noir tot een unieke arthousegame, die zich afspeelt in de bekende lichtflits tussen twee eeuwigheden aan duisternis, maar het leven toch zo lang mogelijk wil rekken. Het liefst bij vette saxen, gleufhoeden en benevelde nachtclubromantiek.

Karakterstudie

De makers van de ‘indiegame’ Genesis Noir zijn ruim zeven jaar bezig geweest met de ontwikkeling van hun spel. De Amerikaanse projectleider Evan Anthony liet zich naar eigen zeggen inspireren door de filosofische verhalen van Italo Calvino, en bijvoorbeeld de speelfilm Casablanca uit 1942, met Humphrey Bogart en Ingrid Bergman. ‘Genesis Noir is een studie van karakters, die proberen om te gaan met een onvermijdelijke tragedie’, zei Anthony in een interview met magazine The Young Folks. ‘Net als in Casablanca richt het verhaal zich op naderende rampspoed, en hoe de personages die tegemoet treden.’

Genesis Noir kwam tot stand met een crowdfundingsactie, en oogst nu wereldwijd lovende kritieken. Het spel is verschenen op pc, Xbox en Nintendo Switch. Voor die laatste console is Genesis Noir te koop voor 15 euro.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden