Tv-recensieEmma Curvers

Gelukkig bewerkte cabaretier Eva Crutzen haar theatervoorstelling nog vóór de crisis tot tv-show

Opslaan als is een heerlijk bericht uit het dal.

Hoe de theatervoorstelling van cabaretier Eva Crutzen live was weet ik niet, en dat zal ik ook wel niet meer ontdekken. Van de gedachte aan al die gesloten toneelgordijnen word ik steeds weer droevig, en al die placebo-podcasts en troostprijsjes die de afgelopen dagen zo goedbedoelend het web op zijn gestuurd, wijzen toch vooral naar wat er níét is; een quarantaineconcert kijken via een livestream, terwijl je geliefde naast je videoborrelt op Houseparty is beter dan niets, maar niet veel. Een gelukje dus dat Crutzen (bekend uit Promenade) haar theatervoorstelling Opslaan als op tijd heeft bewerkt tot een driedelige komedieserie, waarvan zondag het tweede deel werd uitgezonden (terug te zien via NPO, in zijn geheel te zien via NPO Start Plus).

Dertiger Eva in Opslaan als wordt compleet opgeslokt door haar liefdesverdriet. Ze gijzelt iedereen met haar monologen: onbekenden in de lift, de nagelstylisten in de salon en een bejaarde man die ze zogenaamd gezelschap houdt bij het kaarten. Deze Eva doet meteen denken aan de inmiddels klassiek geworden Fitgirl die Crutzen eerder speelde in sketchprogramma Klikbeet: een vrouw die de buitenwereld voorspiegelt dat ze sterk en succesvol is, maar die in feite elk moment kan breken. En breken, dat kan Crutzen als geen ander.

Daniel Cornelissen en Eva Crutzen in ‘Opslaan als’.Beeld BNNVara

Het is een heerlijk labiele zooi in Eva’s leven, en in haar verdriet schoffeert ze voortdurend anderen. Op een babyshower bijvoorbeeld, als ze zich afzet tegen de burgerlijke levens van de andere gasten. Zij hebben misschien een luiertaart voor hun baby, maar Eva is naar LA geweest, dus met haar gaat alles awesome. Onder die stoerdoenerij ligt de teleurstelling van een vrouw die meer van het leven had verwacht. Ze heeft er maar genoegen mee te nemen. Ook de gast die ze mee naar huis neemt en die zichzelf ‘bef-king’ noemt maar niets presteert in bed, beloont ze met gekreun. De commentator van haar onenightstands is de ronddraaiende ballerina in een speeldoosje op haar nachtkastje, ook gespeeld door Crutzen. ‘Ze is aan het faken’, zegt de ballerina, en dat geldt eigenlijk voor haar hele leven.

Het speeldoosje kreeg Crutzen van haar moeder, die ze op elfjarige leeftijd verloor. Door de serie loopt haar zoektocht naar herinneringen: waarom onthoud je de songteksten van Ruth Jacott, de namen van Take That-leden en de Barbapapa’s, terwijl wat je wilt vasthouden verdwijnt? Daarnaast is de serie een uitgelezen kans om typetjes tot sketch uit te bouwen: een sneue figuur die voor een green screen in een soort Game of Thrones speelt en de spirituele Limburgse Isabel, die een amateuristische EMDR-cursus geeft voor een ‘schoon bureaublad’ in je hoofd. ‘We staan in ons krachtje, wie staat er voor de deur? De nare herinnering!’ Isabel is het soort vrouw dat voortdurend bij haar eigen woorden lacht, uit ongemak – Crutzen heeft een feilloze radar voor dat soort wijvendingen.

Voor mensen die blijven lachen en doen alsof het leven lekker loopt, terwijl alles is vastgelopen. Crutzen vertelt je wat je kunt doen als je wereld instort en je moederbord rookt: ‘In tijden van crisis zijn twee dingen superbelangrijk: 1. De schijn ophouden. 2. Lekker douchen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden