Gekunsteld en voorspelbaar in de voetsporen van Ry Cooder

THEATER In sfeer verschillen Bye Bye Bella Vista en Lizzy vraagt Arend diametraal. Toch delen ze eenzelfde beginsel. Beide voorstellingen, gemaakt door jonge huiskunstenaars van Festival a/d Werf, hebben een solomuzikant als motor....

Beide muzikanten zitten midden in het toneelbeeld. Toch blijft De Boer een geïsoleerde countryzanger, terwijl Bakker dienstbaar opgaat in de driester wordende voorstelling.

Theatermaakster De Vries hoopt met De Boer de geest terug te halen van Ry Cooder, de zanger/gitarist die zijn album Chavez Ravine wijdde aan de afbraak van een Latijnse enclave in Los Angeles (toen wereldnieuws).

Haar theatrale vertaling is echter letterlijk en illustratief. Acteur Frank Wijnstra schept voortdurend zand naar voren: de dreiging van het te bouwen honkbalstadion. Mimespeler Luc Boyer mijmert in zijn vervallen huisje over zijn weggejaagde duiven: hij is de laatste der Mohikanen. En de bevallige Francesca Wagenaar speelt met koffers, bontjasjes en hakkenschoenen: zij figureert in ’s mans herinneringen.

Het had documentair theater kunnen opleveren als het niet zo gekunsteld, symbolisch en voorspelbaar was opgezet.

Timmers biedt in alles op tegen Pinoy. Eerst met fantasieën over een ontsporende kalverliefde. Dan met zwoel gezongen liefdesduetten en uiteindelijk in hardvochtige dansgevechten. Wat echter verrassend en uitdagend begint, vervalt langzaam in performance om de performance. Het duo is te dol op hun particuliere waagstuk. Laten de jonge theatermaaksters van elkaar leren: de een brutaler, de ander beschouwender. Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden