Gekke carrière brengt The Sonics alsnog in Amsterdam

Paradiso, ergens rond tien uur. Larry Parypa speelt de stotende openingsriff van The Witch (1964) en plotseling krijgen The Sonics op het podium gezelschap van twee wulpse gogo-danseressen.

De vijf zestigers uit de staat Washington realiseren zich dat het een curieus tafereel moet zijn. Ze gniffelen. Als ze nou nog coole, stoere rockers waren, maar nee: ze zijn heel gewone zestigers, type wiskundeleraar of garagehouder, en nu staan ze hier hun ouwe zooi te spelen in Amsterdam, met twee halfblote meiden ernaast.

Gek verhaal

Het is een gek verhaal, dat van The Sonics uit Tacoma. De handvol singles en twee studioalbums die ze in de jaren 1964-1968 uitbrachten, brachten commercieel gezien niets teweeg: te hard en te wild voor de luisteraar van toen. Van een Europees avontuur kwam het nooit; zelfs New York bleef buiten bereik.

Na de breuk in 1968 kwamen de loftuitingen pas: The Stooges, The Fall, The Cramps, Mudhoney, Nirvana, The White Stripes, allemaal bleken ze geïnspireerd door de protopunk van The Sonics. ‘Het geluid van een treinramp,’ zeiden ze zelf. The Kinks, The Hives en Little Richard in een opgevoerde blender, met de bronstige saxofoon van Rob Lind en de verwilderde schreeuwzang van Gerry Roslie als troeven.

]]>

Droombestemmingen

Sinds 2007 doen The Sonics (drie originele bandleden, nieuwe ritmesectie) wat er destijds nooit van wilde komen: in volle zalen spelen in al die steden die in de jaren zestig droombestemmingen bleven. New York, Londen en nu Amsterdam, de aftrap van de eerste echte Sonics-tournee door Europa.

De start beloofde weinig goeds: een strakke, professionele band was The Sonics in de sixties ook niet, maar de opening in Paradiso was wel heel erg die van een wiebelige schoolband. Na twee liedjes begaf Parypa’s gitaarversterker het ook nog.

Onderbreking, technici erbij, nieuwe versterker, druk overleg. Zo hadden we ons de treinramp niet voorgesteld, maar het zou allemaal goed komen. De materiaalpech werd verholpen, de geluidsmensen vonden hun draai en daar waren The Sonics weer, nu zoals het bedoeld was, al kwam de rauwe oerschreeuw vaker van bassist Freddie Dennis dan van Roslie, de frontman achter de keyboards. Bij hem is het beste eraf.

Klassiekers

The Sonics joegen klassiekers van anderen over de kling (Money, Lucille, Long Tall Sally), maar het heftigst waren toch de alsnog-klassiekers van eigen makelij, vooral Strychnine en Psycho, dat een overenthousiaste bezoeker tot een stagedive verleidde.

Daar hadden de voorste rijen niet op gerekend: pats, daar stortte de duiker op de vloer. Het ‘ongelukje’ maakte een tweede onderbreking noodzakelijk, maar na de verlossende woorden ‘hij loopt weer!’ was het gelukkig tijd voor klapstuk The Witch. Mét halfblote meiden.

Wat een leuke, rare avond, precies zoals ‘ie wezen moest.

*** (drie van de vijf sterren)

The Sonics. Paradiso, Amsterdam, 30 maart.

The Sonics in vroeger tijden
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden