Geestige dialogen maar dun verhaal

Wat heb ik jou gedaan? Het is een vraag die steeds weer opduikt in Het bezoek. Het antwoord laat op zich wachten, tot het eind van de voorstelling....

Het bezoek is een nieuwe tekst van Gerardjan Rijnders, die hij schreef voor Toneelgroep De Appel (hij werkte al eerder met hen, voor actrice Sacha Bulthuis maakte hij Beroerd, waarin ook Aus Greidanus optrad), en zelf ook regisseert. Rijnders liet zich inspireren door Het bezoek van de oude dame (1956) van Friedrich Dürrenmatt, waarin de Zwitserse auteur de naoorlogse situatie in zijn land bekritiseerde: een conservatieve bende die zich wentelde in economische vooruitgang en de macht van het grote geld. Bepaalde uitgangspunten – een rijke dame heeft geld over voor een zieltogende stad, maar daar staat moord tegenover – zijn gehandhaafd, maar Rijnders schiep ook andere situaties en schreef eigen dialogen.

Zo woont Pierre (zakenman) nog steeds in de stad die Claire ooit met pijn in het hart verliet; een niet nader omschreven plaats waar het niet geweldig gaat, als gevolg van corruptie en malversatie. Rondom Pierre opereert een aantal figuren: Boss , plaatselijke functionarissen die verantwoordelijk zijn voor zaken als volksgezondheid en openbare veiligheid, een PR-dame, een marketingmannetje. Met regelmaat ontmoeten ze elkaar in een lelijk café en bespreken de wantoestanden in de stad.

En dan komt dus dat bezoek. Een dame op leeftijd, maar goed geconserveerd, niemand heeft er echt een idee van hoe oud ze is: Claire, de ex van Pierre. Ze wil de stad uit de financiële problemen helpen, maar dan moet een van bovengenoemde figuren zorgen dat Pierre het loodje legt. Volgt een periode van verwarring en wantrouwen, niet in de laatste plaats in het hoofd van Pierre. Wat heeft hij haar ooit gedaan?

Wie sec de dialogen leest, heeft vermoedelijk heus een plezierige tijd want Rijnders is een kei in geestige observaties, gekke woordspelingen en snelle associaties. Maar de verhaallijn is weinig pakkend en als voorstelling komt Het bezoek niet uit de verf. De figuren rondom het illustere duo Pierre en Claire maken gedurende het stuk nauwelijks enige ontwikkeling door: ze veranderen van kleren, waarmee wordt gesuggereerd dat ze veranderen van kamp (en zich mogelijk zullen laten verleiden tot moord). Geen van de acteurs laat zijn of haar personage iets meer zijn dan een houterig typetje.

Sacha Bulthuis als Claire en Aus Greidanus als Pierre lukt dat nog wel; Bulthuis is leuk als de enigmatische bezoekster en Greidanus wekt soms compassie als bedreigd en bevreesd man. Maar het verhaal blijft dun. Een originele kijk op de wereld biedt het niet, een overtuigende liefdesgeschiedenis is het evenmin, en wie nu precies wie wat heeft aangedaan, dat is op gegeven moment ook niet zo interessant meer.


T/m 12 februari in Het Appeltheater in Den Haag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden