GEEN ZIN IN COMPROMISSEN

De zeven succesvolle jaren van Hedi Slimane bij Dior Homme zijn voorbij. De eigenzinnige ontwerper die het modesilhouet van de hedendaagse man radicaal veranderde en de strakke spijkerbroek opnieuw in de mode bracht, is onlangs opgestapt....

Niemand had in januari 2006 een zesde zintuig nodig om iets van de symboliek van de Dior Homme modeshow mee te pikken. De punkkant van Dior Homme ontbrak nagenoeg helemaal. Weinig afgezakte strakke spijkerbroeken en leren jasjes: ontwerper Hedi Slimane liet feestelijke, statige kleding zien. Veel scherpe variaties op de smoking, en capes, lakschoenen, ingewikkelde vlinderstrikken. De muziek was zoals altijd speciaal voor de show gemaakt: een zestien minuten durend liedje van een piepjong Brits bandje, Eight Legs, met nog een slotakkoord van een echt strijkkwartet. Daarna doofde het vuur dat tijdens de hele voorstelling tegen de achterwand gebrand had. De modeshow als finale, als requiem, georkestreerd door de ontwerper zelf.

Het gonsde in die dagen van de geruchten over Slimanes vertrek bij Dior Homme, na bijna zes jaar succes. Het contract van de ontwerper zou in de zomer van 2006 aflopen. Onderhandelingen over verlenging schenen moeizaam te verlopen. Slimane wilde de vrijheid om aan zijn fotografie en kunstenaarsschap te werken. Tegelijkertijd wilde hij onvoorwaardelijke zeggenschap over de koers van Dior Homme, inclusief de specialistische parfumlicenties. Slimane wilde bovendien graag damesmode ontwerpen, maar daar had Dior John Galliano al voor in dienst, en de twee ontwerpers schenen niet de beste vrienden te zijn.

Vandaar ook het gerucht dat Hedi Slimane over zou stappen naar Yves Saint Laurent, waar hij dames én herenmode zou kunnen ontwerpen, mits de eigenaar van YSL de alom geliefde maar minder gewiekste Italiaanse ontwerper Stefano Pilati zou willen offeren ten faveure van Slimane.

Qua stijl leek Slimanes zomermodeshow van 2006 de perfecte sollicitatie aan het adres van het chique Yves Saint Laurent.

En vervolgens? Vervolgens gebeurde er niks. Slimane toonde een half jaar later gewoon weer een collectie voor Dior Homme, met nu als showstopper een jongeman met tamboerijn en grote engelenvleugels. Er was wederom een Dior Homme show in februari 2007.

Maar toen, eind maart, verscheen er toch een persbericht van Dior. Uiterst summier: de 30-jarige Kris van Assche was met onmiddellijke ingang aangesteld als Creative Director van Dior Homme. – een eufemistische manier om te melden dat Slimane weg was. Een reden werd niet gegeven.

Op zijn eigen website, www.hedislimane.com, gaf Slimane zijn versie van zijn vertrek. ‘Ik ben enorm opgelucht’, meldde hij. ‘In de zomer van 2006 was mijn contract afgelopen en wilde ik weg bij Dior Homme.’ Hij schreef hoe Dior hem wilde behouden, en hem aanbood geld te steken in een eigen merk dat hij naast Dior Homme zou kunnen voeren (John Galliano heeft net zo’n constructie). Slimane onderhandelde ongeveer een jaar, maar was bang met handen en voeten aan het moederbedrijf vast te zitten. Luxeconglomeraat LVMH, de eigenaar van Dior, zou immers de eigenaar van de merknaam Hedi Slimane worden, en wat doe je als ontwerper als je ooit ruzie krijgt? Loop je weg van je eigen naam, zoals Helmut Lang en Jil Sander deden? ‘Ik had geen zin in compromissen’, aldus Slimane. ‘Ik besloot op te stappen en de grote sprong voorwaarts te maken.’

Slimane bedankte in zijn verklaring zijn medewerkers, en tientallen muzikanten en kunstenaars waarmee hij nauw samenwerkte, onder wie Mick Jagger, Pete Doherty, Courtney Love, Jake Shears, Beck, Doug Aitken, Andreas Gursky, Banks Violette. Dior Homme was een mooi ‘holistisch project’ geweest.

Hedi Slimane, in 1968 geboren in Parijs, studeerde kunstgeschiedenis en werd tot ieders verrassing zonder enige ervaring in 1997 aangesteld als ontwerper van Yves Saint Laurents mannenmode. Zijn ster rees snel. Hij liet bij Saint Laurent messcherpe, strakke en ietwat androgyne mannenmode zien. Maar toen YSL in handen kwam van The Gucci Group en Tom Ford zijn nieuwe baas werd, stapte Slimane op. Fords Amerikaanse stijl stond hem niet aan. ‘Zo ga je niet met een oud modehuis om’, zei Slimane in 2001 tegen de Volkskrant. ‘Je kunt wel het kasteel kopen en de kroon op je kop zetten, maar daarmee ben je nog geen koning’.

Het regende aanbiedingen en Slimane koos ervoor om bij Christian Dior een mannenmodelijn op te zetten. Op wat suffe stropdassenlicenties na bestond die nog niet, dus kon Slimane zijn radicale opvattingen helemaal kwijt in een nieuw merk.

Dat pakte hij voortvarend aan. De beste kleermakers en assistent-ontwerpers werden elders weggekocht, het atelier werd rigoureus verbouwd: alles in hoogglans lichtgrijs, en aan het plafond tweehonderd speakers voor een fenomenaal geluidssysteem. Zijn eerste show, in de zomer van 2001, was direct een sensatie, al was het maar omdat zijn oude baas Yves Saint Laurent op de eerste rij zat (terwijl hij Tom Fords Yves Saint Laurent-show, een dag eerder, had gemeden).

Dior Hommes strakke silhouet sloeg aan. Plotseling zag de modewereld dat zoiets saais als het mannenpak een verfrissende nieuwe weg in kon slaan.

Slimane wist zich gesteund door de legendarische naam van Christian Dior, en nam daarin de vrijheid om behoorlijk extreme mode te tonen. Waar andere mannenmodemerken hun heil zochten in luxe, elegante, klassieke en vaak brave kleding voor de man, zette Slimane een keiharde stijl neer: strak, hoekig, in stijve, glanzende materialen. Hij maakte extreem skinny jeans en zette de toon voor een revolutie in spijkerbroekenland. De consument reageerde wat schoorvoetend op de strakke Dior-spijkerbroeken van minimaal tweehonderd euro. Maar nu, vijf jaar later, hangen alle winkels vol met de strakke jeans van Cheap Monday, ACNE Jeans, H & M, en hebben zelfs Levi’s en Lee weer de strakke pijp in de collectie opgenomen.

Slimane had een volstrekt eigen neus voor graatmagere, piepjonge modellen (vaak door hem persoonlijk uit het zwembad of het publiek van een popconcert geplukt), die meeliepen in zijn spectaculaire modeshows waar Beck, The Rakes en andere popsterren soundtracks voor componeerden, en beroemdheden als Mick Jagger, Karl Lagerfeld en Catherine Deneuve elkaar op de eerste rij verdrongen.

Het was die combinatie van haast botsende culturen die Slimanes werk een interessante spanning gaf. Hij werkte voor een deftig modehuis, maar toonde versleten spijkerbroeken, zwart-wit gestreepte punk-T-shirts, strakke leren jasjes. In de winkels van Dior Homme knalde steevast de nieuwste Britse gitaarmuziek uit de speakers – strikte orders vanuit Parijs. En zo strak geregisseerd als de spectaculaire modeshows waren waarmee hij elk seizoen de Parijse modeweek afsloot, zo gezellig chaotisch waren de feestjes die hij altijd diezelfde avond gaf. Vaak in de Ierse pub om de hoek van zijn huis, waarbij dronken Britse tieners, aangevuld met Kate Moss, Mick Jagger, Hugh Grant, Elton John, Gus Van Sant, Michael Stipe en de Pet Shop Boys zich op de dansvloer vermaakten terwijl Slimane achter de draaitafel stond.

Slimane kreeg Dior Homme steeds meer in zijn greep. Zo hysterisch, overontworpen en knellend strak als de kleren soms waren, zo commercieel succesvol waren zijn parfum (‘Dior Homme’) en de platte sneaker waar iedere pizzakoerier van droomde.

Volstrekt origineel was Slimane niet altijd. De meubellijn die hij ontwierp, F System, lijkt sprekend op de meubels van de minimalistische kunstenaar Donald Judd. Het strakke modesilhouet van Dior Homme was al getoond door Raf Simons, die in zijn werk ook vaak de combinatie tussen mannenmode en rock ’n’ roll, punk en new wave legde. Slimane deed het alleen consequenter, vetter aangezet, en op veel grotere schaal.

Slimane ging zich behalve als ontwerper steeds meer profileren als fotograaf. De laatste jaren schoot hij zelf de campagnes voor Dior Homme. Hij fotografeerde voor talloze tijdschriften, en publiceerde een stapel fotoboeken: over Berlijn, over Courtney Love, over de popconcerten die hij bezocht, en een fraai boek over de Britse troeteljunk Pete Doherty, die hij ook gretig voorzag van kleren en die wellicht mede dankzij Slimanes obsessie tot een modern rockidool uitgroeide. Het was in alles een eigenaardige, knellende combinatie: de fucked up schreeuwlelijk Doherty en de schuchtere geheelonthouder Slimane.

Maar Slimane begon zich te vervelen bij Dior; hij wilde iets nieuws. Wat? De kans is groot dat hij werkt aan een eigen merk, maar het zal wel een paar seizoenen duren voordat hij daarvoor de structuur rond heeft, en dan nog neemt hij een behoorlijk risico. Wat als hij zich over een paar jaar weer verveelt? Van een bedrijf dat je eigen naam draagt, is het niet zo makkelijk weglopen.

In modekringen wordt nog steeds de optie opengehouden dat hij terugkeert naar Yves Saint Laurent, waar de aimabele Pilati mooie kleren maakt, maar rond het merk niet de opwinding creëert die er een verkoopknaller van zou maken.

Mogelijk aast Slimane op de ultieme hoofdprijs in de mode: de baan van Karl Lagerfeld bij Chanel. Niet dat Lagerfeld (buurman van Slimane, en zelf trouw klant bij Dior Homme) zijn vertrek al aangekondigd heeft, maar de man is al een flink eind in de zeventig en zal toch ooit ophouden. En Slimane heeft weliswaar nog geen ervaring met damesmode, maar dat had hij tien jaar geleden ook niet met herenmode.

Voorlopig is Slimane vooral fotograaf/kunstenaar. In mei opent een solotentoonstelling met zijn foto’s (en wellicht wat objecten, want hij beeldhouwt ook) in Lissabon. In juni is hij curator van een show met Terence Koh, Banks Violette en Ryan McGinley in Berlijn.

En aan het fotodagboek op zijn website te zien vermaakt Hedi Slimane zich momenteel kostelijk in Amerika. Op recente foto’s zien we veel discobollen, feestende tieners, vlaggen, en een kermisbord met het woord ‘PARTY’ erop. Zoals hij al schreef: hij is opgelucht bij Dior Homme weg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden