Review

Geen vette grappen, wel emotionele lading: Waterboys is een moeiteloze, prima film

Zonder de ballast van een grotere set en dito belangen lukt het Robert Jan Westdijk een prima film te maken. Geen vette grappen, wel een geestig script. Geen hoogoplopend drama, wel emotionele lading. Waterboys voelt moeiteloos.

De titel verklapt het al: de rode draad in Waterboys is de muziek van de inmiddels niet meer zo bekende folkrockband The Waterboys

Misdaadschrijver Victor is niet het type dat snel openlijk aan zichzelf twijfelt. Zelfs als zijn vrouw zijn avontuurtjes zat is, al zijn spullen naar de opslag brengt en de sloten van het huis vervangt, ondergaat hij het gelaten. Ondertussen gaat hij een paar daagjes naar Edinburgh waar een van zijn boeken in vertaling zal worden uitgegeven.

In de roadmovie Waterboys krijgt hij gezelschap van zijn zoon Zack, die toevallig ook net door zijn vriendin op straat is gezet. Mannen in crisis zijn het, waar de overeenkomsten ook meteen ophouden. De egocentrische Victor is een Casanova, Zack een trouwe, onhandige jongen die meisjes per ongeluk verleidt met zijn cellospel. Victor overschreeuwt zich, Zack heeft iets huilerigs. Tegenpolen, die natuurlijk in de loop van de film steeds meer van elkaar leren.

Waterboys

Drama
Regie: Robert Jan Westdijk
Met: Leopold Witte,Tim Linde
In 37 zalen, 93 minuten.

Met Waterboys heeft regisseur Robert Jan Westdijk zich na zijn commerciële en geflopte De Eetclub (2010) op een klein, persoonlijk verhaal gestort. Hij heeft de touwtjes stevig in handen als schrijver, regisseur en producent. Hij werkte met een kleine crew en een minimaal budget - zo ongeveer als hij ook deed bij Zusje (1995), de film waarmee hij doorbrak.

Misschien is dat de reden dat Waterboys zo moeiteloos voelt. Alsof Westdijk vrijer beweegt zonder de ballast van een grotere set en dito belangen. Westdijk vertelt duidelijk, maar onnadrukkelijk. Geen vette grappen, wel een geestig script. Geen hoogoplopend drama, wel emotionele lading.

Het maakt Waterboys ook een wat vluchtige film - het voelt nooit alsof er echt grote dingen op het spel staan.

De interactie tussen acteurs Leopold Witte en Tim Linde voelt al even natuurlijk. Het is zeker ook te danken aan Wittes natuurlijke charme en Lindes ongrijpbaarheid dat Victor en Zack nooit de lapzwanzen worden die ze gemakkelijk zouden kunnen zijn.

De titel verklapt het al: de rode draad in Waterboys is de muziek van de inmiddels niet meer zo bekende folkrockband The Waterboys, die in de jaren tachtig een hit hadden met The Whole of the Moon. Westdijk laat zo zien hoe mooi muziek kan meegroeien met een jarenlange relatie, er een rol in kan spelen tijdens alle ups en downs.

Dat idee heeft waarschijnlijk meer effect op degenen die net als Victor - en Westdijk - fan is van deze muziek. In ieder geval zal de apotheose dan indrukwekkender zijn. Desalniettemin is het voor degenen die de band niet kennen, een prima decor voor een prima film.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.