Geen sprankje lucht of licht bij muzikaal eerbetoon aan ‘Anne’

Ruim veertig jaar geleden was een klacht van een rabbijn voldoende om het onschuldige liedje Anne Frank van Peter Koelewijn, uitgevoerd door het duo Laura & Yvonne uit de handel te halen....

Aan de artistieke Anne-reeks is nu ook Dear Anne, een symfonisch eerbetoon aan het icoon van de holocaust door de Surinaams-Nederlandse componist/producent Mahinder Toelaram toegevoegd. De productie ging op 4 mei na de twee minuten stilte in première.

In de ouverture bokst een dartele dwarsfluit dapper op tegen het sonore geluid van de violen. Verder ontbreekt bij Toelaram en medecomponist Pan Blasky ook maar het minste sprankje lucht of licht. De ernst en de eerbied voor het onderwerp liggen er met drie dikke lagen van beeld, tekst en muziek opgesmeerd. De filmbeelden van de vooroorlogse Joodse gemeenschap in Amsterdam en gruwelijke impressies van de vernietigingskampen zijn indrukwekkend, maar lijken te moeten verhullen dat de muziek en tekst ver onder de maat zijn. De Engelse en Nederlandse onbeholpen teksten staan zowel stijf van de goede bedoelingen als van platitudes als ‘Ik kan het niet geloven, hoe de wereld zo kan zijn.’ De oersaaie, zeurderige partituur kan met veel gulheid een dwarrelende variant op minimal music worden genoemd, maar mist elke spanning en originaliteit. Na de eerste vier maten van elk nummer kan de rest moeiteloos worden mee geneuried. Het is pseudoplechtigheid van het ergste soort.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.