Goed & SlechtGeen inhoud

Geen inhoud hebben is geen ramp, denkt Arjan Peters, als de vorm maar deugt

Beeld Getty

Stierlijke verveling, niks te vertellen hebben en het toch doen, als een scholier die bekend staat als lolbroek en daarom in een loos tussenuur de conferencier uithangt: ‘Ik sta op station Weidevenne, ik ga niet eens op de klok kijken, ik ga gewoon met de bus. Die komt over twee uur. Het regent heel hard, glasscherven rollen het bushokje in. Ik hoop dat iemand me ziet en me een lift aanbiedt en me verkracht terwijl de kinderen slapen ofzo.’ Zo kakelt Stefano Keizers een bundel lang, Twee Luitenanten (Lebowski; € 17,99), ik vrees dat het geinig bedoeld is en dat hij geen vrienden meer heeft die naar hem willen luisteren.

Het is geen ramp als je geen inhoud hebt, zolang de vorm maar deugt. Drs. P (1919-2015) die geheel uit vorm bestond en nimmer op een emotie te betrappen was, speelde bijna een eeuw lang virtuoos met taal. En daar ging hij kort na zijn dood nog mee door, toen zijn overlijdensadvertentie verscheen in de vorm van een zelfgeschreven ollekebolleke: ‘Even uw aandacht graag!/ Korte berichtgeving:/ Ondergenoemde/ Is niet meer in beeld-// Wat hier (behalve voor/ Onbelangstellenden)/ Hartelijk groetend/ Wordt medegedeeld’. Thans bevindt hij zich asvormig in het columbarium van Driehuis Westerveld, in een kleine nis die door Ivo de Wijs de Drs. P-nis is gedoopt, zo meldt Het Drs. P Jaar- en Bewaarboek (Joh. Enschedé; € 25,-).

In hetzelfde jaar stierf Sybren Polet (1924-2015), de experimentele auteur die op zijn 90ste een complete dichtbundel voltooide, die nu alsnog uitkomt, met facsimile’s van zijn heldere handschrift: Zijnsvariaties Verbovelden (Wereldbibliotheek; € 22,99). Geen rijmdwang, geen vaste regellengte, maar nieuwsgierige verkenningen, op de rand van zijn eigen leven. Dat was de vorm die hém paste.

In ‘Windbladen’ beschrijft hij eerst de hoofdstad ‘vol beletterde struikelstenen/ op de stoepen./ Levenddood verleden’, en dan de tablets en beeldschermen thuis ‘waarop permanent verspringende/ stroboscopische beeldflitsen/ elkaar trachten te ontkleuren.’

Maar ook heeft hij oog voor de nieuwe wereld die hem wacht: ‘En buiten ruist de rivier.// Een blancobool op mijn tong/ om de Amstelstroom over te mogen steken/ naar een nieuw niemandsland/ met langzaam/ ontstaande schaduwbewoners./ Jij een ervan?/ Luisterend naar de vele vrije, bevrijde geluiden:/ dezelfde/ die je reeds eeuwen geleden meende te horen.’

 De dood zien als avontuur; dat kon Sybren Polet op latere leeftijd, doordat zijn begeestering jong was gebleven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden