TV-RECENSIEGIDI HEESAKKERS

Geen glittersnippers, maar een anticlimax was het ook zeker niet: de wereld draaide dóór

In de ingetogen laatste aflevering van De wereld draait door ruimden Matthijs van Nieuwkerk en Marc-Marie Huijbregts de zolder op. 

Matthijs van Nieuwkerk in de laatste aflevering van DWDD.Beeld BNNVARA

Going out with a bang, dat kun je niet een béétje doen. Weinig zo lullig als het plofje van zo’n kartonnen confettikanon vol glittersnippers in een nagenoeg lege ruimte, daar veranderen ruim 3 miljoen toeschouwers op veel meer dan anderhalve meter afstand niks aan. Zij zagen vrijdag de uitgeklede variant op het knalfeestelijke slotakkoord dat de redactie van De wereld draait door voor ogen moet hebben gehad.

Matthijs van Nieuwkerk zwaaide naar een scherm waarop de makers van het programma dat hij vijftien jaar presenteerde zich via een videoverbinding hadden verzameld. Ze zwaaiden terug. In de studio mochten maar een paar medewerkers aanwezig zijn, bij hem aan tafel zat alleen zijn vaste vrijdagvriend Marc-Marie Huijbregts. ‘We gaan de zolder opruimen’, had die gezegd. Met zijn tweeën de vlizotrap op, de dozen door, herinneringen ophalen. ‘Free jazz’, in de woorden van de presentator; ze zouden wel zien.

Niet alleen hoogtepunten de revue laten passeren, leek het voornemen. Dus toen het ging over Van Nieuwkerks weigering om in het Engels te interviewen (‘Dat durf ik niet’) zagen we die keer dat hij het toch probeerde en in gesprek met Andre Agassi niet op het woord voor ‘koppie’ kwam. ‘You have a pretty face, a nice bolletje.’ Marc-Marie Huijbregts plaagde hem met wat hij zich herinnerde als het slechtste interview in de geschiedenis van DWDD, met ontwerper Walter Van Beirendonck.

Van Nieuwkerk knipperde tegen de tranen toen Ilse DeLange met een verzoeknummer de betekenis van muziek voor het programma onderstreepte: Turn! Turn! Turn! van The Byrds. Hij toonde – ‘met permissie’, natuurlijk – een dierbaar fragment uit DWDD presenteert: Een Saluut, de hommage die Mart Smeets zich vier jaar geleden liet welgevallen. ‘Heterokitsch’, vond Huijbregts.

Een al te ode-achtig afscheid, dat was niks voor odeliefhebber Matthijs van Nieuwkerk geweest – zo ongemakkelijk als hij altijd doet als het onaangekondigd persoonlijk wordt en ineens over hem gaat. Je moet hem niet onverwacht vragen waar hij zoal dankbaar voor is, zoals tafelheer Typhoon van de week deed

Dat hij zich een vrijdag geleden na een mooi gesprek met André van Duin liet verrassen met een gevoelige uitvoering van Charles Aznavours La Bohème was al heel wat. Het afscheidslied van Henny Vrienten hoorde hij nu geroerd aan. Daarna een simpel slotwoord: ‘Het avontuur zit erop, fijn dat u keek.’

De een-na-laatste DWDD, donderdag, volledig in het teken van Abdelhak ‘Appie’ Nouri, was bijzonder emotioneel geweest. Matthijs van Nieuwkerk zal het zelf ook gedacht hebben, op de fiets naar huis: zo’n uitzending ga ik nooit meer maken. 

Hoeveel beter had de laatste kunnen worden? Het vuurtje aanhouden, de sfeer die het programma de afgelopen weken tekende, leverde precies de warmte op waarnaar je in een periode van massaal de vliering opruimen en met z’n allen voor de tv kunt verlangen. Geen glittersnippers, maar alles behalve een anticlimax: de wereld draaide dóór.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden