Geen diva, geen del, een priesteres

Venus, godin van de liefde, werd uit zeegolven en storm geboren. Haar schoonheid was niet van deze wereld. De Italiaanse kunstenaar Botticelli verbeeldde haar als weelderig geschapen vrouw wier koperrode lokken over haar schouders schuimen; ze kan ze zelfs als vijgenblad gebruiken....

Kijk in de ogen van Venus, en je ziet dat ze heimwee heeft.

Zeker, haar blik treft je onmiddellijk. Maar het is geen verleidelijke, behaagzieke, geen speelse ‘probeer me dan te pakken’-blik. Het is de blik van iemand die met haar gedachten ergens anders is, of dat wil zijn. De pose mag wat star zijn, het zijn toch niet alleen de haren die bewegen; ook innerlijk beweegt Venus, soepel, gewichtloos, als een zilveren vis in een zee van diepe dromen. Bodemloos. Zo’n blik. Ongrijpbaar. Ongebonden. Een blik die tot meedenken stemt.

Als Botticelli de Amerikaanse filmactrice Grace Kelly (en de latere Monegaskische prinses Gracia) had gekend, zou hij in haar de volmaakte Venus hebben gevonden. Als kind geen onverdienstelijke zwemster, behield Kelly, ook lang nadat ze het land van glitter en glamour was ingeblazen, de oogopslag van iemand die zojuist een duik heeft genomen in een tintelfris, helder bergmeer. En meteen weer terugverlangt naar die sensatie. Wulps ging Grace Kelly nooit gekleed. Ze oogde eerder lenig en sportief dan sexy. Haar onwaarschijnlijk slanke taille, die door de ontwerpers van haar jurken werd benadrukt, suggeréért vooral borst en heup en bil; de ranke zeemeermin verpakt als zandloper. Geen diva, geen del, niet de rossigheid en rondborstigheid van ‘Love Goddess’ Rita Hayworth, maar serene goddelijkheid. Die van mind over matter.

Te vaak is de hoogblonde Grace Kelly een koele schoonheid genoemd. Een ijskoningin. Iemand die anderen aantrekt door hen op afstand te houden. Maar let op die blik: die nodigt uit. Tot denken, zwemmen, zweven. Ze wil ons niet in haar netten vangen, maar bevrijden. Ze kijkt recht in de camera, soms, vaak, maar ze ziet veel meer dan wij. De houding van een middelaarster tussen deze grofstoffelijke, en een beweeglijke, geestelijke wereld met de spiegelende glans van parelmoer. Godin is het verkeerde woord. Grace Kelly was een priesteres. In een religie die nog niet bestaat. Désanne van Brederode

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden