Review

Geen biopic en geen komedie, Elvis & Nixon is frustrerend onbestemd

Michael Shannon weet de matig geschreven rol van Elvis nog verrassend veelzijdig te maken. De film is een historisch drama noch een luchtige komedie; frustrerend onbestemd.

Het acteerwerk van Michael Shannon maakt een matig geschreven rol nog verrassend veelzijdig.

Het briefje is bewaard gebleven. In aandoenlijke hanepoten, geschreven in het vliegtuig op notitieblaadjes van American Airlines, richt Elvis Presley zich tot president Richard Nixon. De zanger maakt zich zorgen over Amerika. Het is 1970 en Elvis beschouwt onder meer de drugscultuur, de hippies en de Black Panthers als gevaren voor zijn land. Hij biedt Nixon zijn diensten aan en ziet voor zichzelf een rol weggelegd als speciaal gezant van de FBI.

Nixon ontvangt The King of Rock and Roll in zijn Oval Office. De foto's van de samenkomst werden beroemd, maar wat er precies tussen hen is besproken, bleef altijd een raadsel. Nixon stond er weliswaar om bekend dat hij al zijn gesprekken in het Witte Huis opnam, maar dat gold alleen voor de laatste fase van zijn presidentschap, vanaf een paar maanden na het gesprek met Elvis.

Elvis & Nixon

Komisch drama
Regie: Liza Johnson
Met: Michael Shannon, Kevin Spacey, Alex Pettyfer, Colin Hanks
86 min., in 11 zalen.

Een geluk voor de scenarioschrijvers van Elvis & Nixon, die vrijuit konden fantaseren over de ontmoeting. Ze baseerden zich losjes op een boek van Jerry Schilling, vriend en assistent van Elvis, die de audiëntie met de president regelde. Dat ging niet zonder slag of stoot, volgens de film. Nixon was geen Elvisfan en zag het nut van diens bezoek aanvankelijk niet in. Zijn medewerkers moeten hem ervan overtuigen dat het een mooie pr-stunt is.

Het uitgangspunt van Elvis & Nixon is veelbelovend, maar de filmmakers laten veel kansen liggen. Een historisch drama wilden ze er niet van maken, misschien om te voorkomen dat het verhaal te diep zou ingaan op de politieke overtuiging van de beide hoofdrolspelers. Voor een luchtige komedie is Elvis & Nixon dan weer niet scherp en geestig genoeg, zodat het eindresultaat frustrerend onbestemd is.

Het scenario is simpelweg te dun; het is alsof regisseur Liza Johnson een korte film moest oprekken tot speelfilmlengte. De teleurstelling wordt enigszins goedgemaakt door het acteerwerk van Michael Shannon, die een matig geschreven rol nog verrassend veelzijdig weet te maken. Zijn vertolking van Elvis - naïef maar niet dom, eenzaam maar niet zielig - is prettig gedurfd en kleurrijk in een film die verder angstvallig op de vlakte blijft.

Wie is de beste Elvis op film?

Veertig jaar na de dood van The King maakt Rob van Scheers de balans op met een toptien. Van Harvey Keitel tot Bruno Mars: wie was de beste Elvis?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.