Review

Games: voer voor blauwebonenjunks

In sommige films hoor je de held wel eens zeggen dat 'je eerst moet schieten, en dan stel je de vragen later maar.' In Bodycount komen we aan het vragen stellen zelfs niet meer toe.

Door Peter van Ammelrooy
Les 2 uit het Handboek van de soldaat: loop nooit een geweerloop tegemoet. (Beeld Codemasters) Beeld
Les 2 uit het Handboek van de soldaat: loop nooit een geweerloop tegemoet. (Beeld Codemasters)

Knallen, knallen, knallen en nog eens knallen is het credo in Bodycount. Het hoofdpersonage is in dienst van een geheimzinnige organisatie, The Network, dat conflicten tussen naties oplost waaraan de Verenigde Naties hun handen niet durven te branden. Langzaam besluipt deze huurling het gevoel dat al die kibbelpartijen worden veroorzaakt door een andere mysterieuze partij, Target, die op deze manier probeert de wereldorde te herschikken.

Het antwoord op deze boosaardige manipulaties is lood, in huiveringwekkende hoeveelheden, en eindeloze explosies. Bodycount is een van die heerlijke games die letterlijk geen steen op de andere laat staan. De stenen of stukken hout waarachter je tegenstanders dekking zoeken schiet je luid grinnikend aan gort.

Er kleven ook beloningen aan 'mooi' uitgevoerde handelingen. 'Last Bullet', 'Backstab Headshot' en 'Near Death' leveren extra punten op, die je ook weer kwijtraakt als je een opponent ordinair voor zijn donder schiet. Het is een hardvochtig, maar eerlijk bonussysteem.

Halverwege
Maar niet alles is perfect in dit paradijs.

Het richtsysteem bijvoorbeeld vertoont mankementen. Je hebt twee opties. Bij het ene kun je rustig rondrennen en vijanden stuk voor stuk over de kling jagen. Bij de tweede mogelijkheid schiet je vanuit dekking en kun je alleen vuren als je de schietknop half indrukt. In vuurgevechten waar de kogels je om de oren vliegen is dat verdomd onhandig - om niet te zeggen, akelig dodelijk.

Gelukkig zoeken tegenstanders vaker niet dan wel dekking.

Granaten gooien is af te raden in Bodycount, hoe aantrekkelijk ook in omstandigheden dat er een heel horde snoodaards op je afkomt. Granaten hebben de bizarre neiging om ergens in het decor te blijven hangen, ook al had je vrij zicht op je doelwit. Het is een weeffout die je lelijk de kop kan kosten. Nog vervelender is dat elke granaat die je vijanden naar jou gooien of afvuren geen last heeft van die onzichtbare obstakels.

Het spel geeft, in tegenstelling tot andere games, geen visuele waarschuwingen vooraf of aanwijzingen dat je op het punt staat om aan duizenden stukjes te worden uiteengereten.

Het geluid van explosies, ook die van ontploffingen die een 'game over' inluiden, zijn wel weer heel spectaculair.

Bodycount treedt in het voetspoor van Black, een game die in 2004 werd uitgebracht voor de originele Xbox en de PlayStation 2, en zo'n beetje de standaard zette voor titels waarin de speler alles en iedereen aan diggelen kan schieten.

In zijn soort is Bodycount niet de allerbeste game, maar blauwebonenjunks zullen na enkele uren hun rokende afstandsbediening met een glimlach van oor tot oor opzij leggen.

Bodycount (Guildford Studio + / Codemasters)
Uitgebracht voor Xbox 360, PlayStation 3
Geschikt bevonden voor 16 jaar en ouder (PEGI)

null Beeld
null Beeld
null Beeld
null Beeld
null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden