GALERIE BERT MERTENS; Kunstenaar als een dromenvanger

'De dag en de nacht zijn nu zo dooreengeweven dat ik om me heen kan zitten kijken en dan totaal verrast ben als ik wakker word....

WILMA SUTO

Klemann is de kunstenaar van de wonderbaarlijkste, de kleurigste en de transparantste tekeningen. Zelfs tatoeages kunnen bij hem van de ene naar de andere schouder glijden. Het inktblauwe anker dat aanvankelijk was verzonken in de huid van een blonde jongen, beklijft daar nog slechts als een schaduw. Het teken van hoop heeft zich losgeweekt en verschijnt nu helder omlijnd op de borstkas van het vriendje met het bruine haar. Van het tweetal zien we alleen deze donkere, op Klemann lijkende jongen in het slapende gezicht. In zijn mondhoekjes nestelt het geluk.

Overstromende Tatouages (1996) moet wel een droom van ware liefde zijn. Het is één van de vele voorstellingen in de Utrechtse galerie Bert Mertens en vanaf 4 januari ook die van De Praktijk in Amsterdam. Klemann wordt elke nacht met een nieuwe beeldenvracht overladen. De kunstenaar zit nooit om inspiratie verlegen, zijn dromen vragen dagelijks om verwerking.

Eerder dit jaar hingen ze in Londen, bij Wolseley Fine Arts. Ter gelegenheid van die tentoonstelling verscheen ook een mooie bundel reproducties, voorafgegaan door een tekst waarin Klemann verklapt dat zijn bed, behalve met linnengoed, is gedekt met potloden en velletjes wit papier. Gedurende de nacht rinkelt meermaals zijn wekker. Dan grijpt de kunstenaar naar het schrijfgerei om zich heen, zodat hij zijn avonturen kan vastleggen zonder tijd te verliezen. Het gevaar van vervluchtiging ligt immers gedurig op de loer, zelfs voor een geoefend dromenvanger.

Nadat Klemann in 1993 de Prix de Rome Tekenen won, heeft hij al enige consessies moeten doen om te ontkomen aan die bedreigingen van de vergankelijkheid. Hoewel hij zijn schriftelijke notities het liefste omzet in tekeningen op krantenpapier, werkt hij sindsdien op vellen die minder snel vergelen. Bovendien zijn de nieuwste voorstellingen netjes ingelijst, terwijl Klemanns dromen in 1994 nog allemaal met knopspelden aan de wanden waren geprikt, op zijn solo in het Centraal Museum in Utrecht.

Het had een ontroerende charme: zowel dat langzaam verkleurende krantenpapier, als die spelden waardoor de fantoombeelden zo subtiel als vlinderlijfjes in bedwang werden gehouden. Klemanns huidige presentatie mist dat blijk van kwetsbaarheid. Zijn dromen gaan nu stuk voor stuk schuil achter glas. Ze zijn definitief Kunst geworden, maar het lijdt geen twijfel dat ze dat verdienen.

Overstromende Tatouages is één van de weinige tekeningen waar Klemann zelf nog in herkenbaar is. Tegelijk is het een uitzonderlijk tedere voorstelling, waarin de dromer verschoond blijft van de actuele onheilstijdingen die zijn slaap nogal eens schijnen te verstoren. Soms doordrenkt wellustig oorlogsgeweld Klemanns tekenpapier, terwijl in zijn veelkleurige schrikbeeld Contactadvertentie op Internet de schaamteloosheid elk spoor van intimiteit heeft weggewist.

Wilma Sütö

Droomtekeningen Paul Klemann, t/m 25 januari in Galerie Bert Mertens, Utrecht.Wo-vr 13-18, za 11-16 uur.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden