null

InterviewRapper Cor

Gaat er een beat aan, dan gaat Cor aan, want het gaat dik met rapper Cor

Beeld Eva Roefs

Rapper Cor is 25, maar zijn ziel tikt de 60 aan, zegt hij. Cor heeft al een heel leven achter zich, van de jeugddetentie tot de ‘dingetjes’ die hij deed op straat, maar het is allemaal deel van Gods plan: dat Cor de muzikant en bijna-vader werd die hij nu is.

Buiten was het altijd al Cor, toen hij nog dingetjes deed. Dus met rappen werd het ook Cor, die bijnaam. Van Cor ja, Cor van Hout, daar is-ie naar vernoemd. Het is niet goed met hem afgelopen, Cor heeft boeken over Cor gelezen. Die werd afgeschoten, die Cor die Heineken heeft ontvoerd.

Kijk, Cor zelf deed ook dingetjes, en daar waren consequenties aan verbonden. Geen Turkse maffiashit of coke, en zo. Meer een beetje handelen, ook wel afpersen. En meer, ja joh, bedreigen, wapenbezit.

Niet dat hij bang was te eindigen als die andere Cor. Weet je, ze bellen niet van tevoren, zo van: we gaan je afschieten vanavond.

Wat weet je van leven in heat
M’n killer die slaapt bijna niet

Cor (25) gaat dik. Met zijn raps is Cor in noodtempo Nederland aan het veroveren, miljoenen views op YouTube, miljoenen luisteraars op Spotify voor zijn songs en debuutalbum Weg van hier. En Cor heeft een ongekende lavastroom aan reacties losgemaakt, op zijn video’s. In deze comments wordt Cor neergezet als de overtreffende trap van een mens:

‘Cor werd op een dag ziek, nu noemen ze het corona.’

‘Cor maakt ’s ochtends altijd zijn wekker wakker.’

‘Als Poetin een beslissing neemt, belt hij eerst Cor.’

‘Toen Armstrong op de maan landde, was Cor daar om hem te verwelkomen.’

‘Spoken kijken of Cor niet onder het bed ligt.’

‘De koning buigt voor Cor.’

Want Cor is real, een echte ex-crimineel, Cor is daar geweest waar de heat was. Beetje een boefje, noemt hij dat zelf. Of: tegendraads, altijd al geweest. Het begon als puber en door dat blowen werd het steeds erger. Hij rookte zijn grenzen weg, totdat hij alleen nog maar buiten hing. Dat ondeugende zat er altijd al in – ja toch mam?

Mam zit op de bank en Cor zit aan tafel, samen met John en Titi, zijn matties, ook wel zijn managers. De ontmoetingsplek is in Rotterdam, maar niemand hoeft te weten waar precies, fluistert Titi. En: noem Cor maar gewoon Cor. Hij is dan wel bekend aan het worden, zijn oude vijanden hoeven niet te veel te weten.

Mam zegt dat Cor altijd nieuwsgierig was naar dingen die niet mochten. Maar waar het vandaan kwam? Ze heeft drie kinderen, die alle drie hetzelfde zijn opgevoed – en dan is er eentje de andere kant opgegaan. Snap je dat nou?

Cor haalt zijn hand langs zijn baard, en grinnikt. Hij maakte keuzes, veel foute keuzes, heel geleidelijk. Je gaat niet uit het niets een geldwagen overvallen. Je begint met een tientje wiet, buiten. Je zorgt natuurlijk wel dat mam die niet op je kamer vindt, want dan ben je de lul. Op een gegeven moment is het een levensstijl. Hij was zo iemand die het initiatief nam, we gaan het doen, we gaan die dingetjes doen. Je verdient 400 euro, en dan wil je 1.000, en zo maar door. Cor is niet iemand die achteruit stapt.

Cor gaat ervoor.

Thuis was alles prima. Maar buiten flikte hij dingetjes: handelen, winkeldiefstal, graffiti, al op zijn 14de. Ja, dan komt jeugdzorg een keer kijken, wat is daar thuis aan de hand? En toen ging het opeens snel, ze zeiden dat hij naar een internaat moest, want dat zou goed zijn voor hem. Maar weet je, de enige die Cor op zijn flikker kan geven is zijn moeder, die kan ’m een flinke riedel geven – ja, toch mam?

Mam zegt dat ze wel een boek kan schrijven over die instanties, ze had het gevoel dat d’r kind uit haar handen werd getrokken.

Cor kreeg in dat internaat pas echt schijt aan de wereld. Als ze hem zo willen behandelen, dan gaat hij ervoor, het werd van kwaad tot erger, ja toch. Hij sloeg gewoon op de eerste dag iemand op zijn bek. Zo van: Cor is de baas. Ze zeiden dat hij niet goed was voor de sfeer. Dat er door Cor situaties ontstonden, dat er gasten wegliepen van het internaat. Zal je zien, gaat er een groepsleider tegen Cor staan schreeuwen. Doe dat niet bij Cor, dat snap je toch zelf wel. Cor staat dan in standje overleven, weet je. Achteraf kun je zeggen dat zo’n houding niet gezond was, zo van, fuck you met de hele wereld.

De volgende stap was wederom geen succes, om zo te zeggen: jeugddetentie in De Hartelborgt in Spijkenisse. Heeft-ie wel 21 maanden gezeten. Daar was het echt hard. Dus dan moet je ook gelijk iemand op zijn bek rammen, en de tweede dag nog een keer, en de derde dag weer. Zo gaat dat, goed op de neus raken, dat-ie effe gaat zitten. Toen werd het gesloten jeugdzorg in Hoenderloo, want – bla bla bla bla – heropvoeding. Gelijk weer vechten met de leiding. Werd Cor op de grond gegooid.

Vriend John + Rapper Cor Beeld Eva Roefs
Vriend John + Rapper CorBeeld Eva Roefs

Het werkte niet voor Cor. Van de ene plek naar de andere. Ze wisten het ook niet meer. Cor zei: laat me naar huis gaan, mijn moeder pakt me wel aan, mijn vader praat met me. In Hoenderloo deden ze niks, ze lieten Cor met rust, lieten ’m de hele dag blowen. Tot dat geintje met dat wapen, een doorgeboord alarmpistool dat hij mee naar binnen had genomen. Was er een gozer die bonje met hem zocht en een beweging maakte alsof hij Cor de keel zou doorsnijden. Liet Cor hem even later dat wapen zien: als je nog één keer zo’n beweging maakt, dan krijg je een kogel door je hoofd. Stormde er later een arrestatieteam zijn afdeling op.

Cor snapt dat dit gebeurt, hij was ook door al die verplaatsingen dingen normaal gaan vinden die andere mensen niet normaal vinden. Zijn moeder heeft nooit gezegd dat-ie met een blaffer moest rondlopen, zo is hij niet opgevoed. Hij was in korte tijd met zoveel verknipte mensen in aanraking gekomen dat je anders gaat denken. Dat is gewoon de waarheid.

Cor werd getest, ook zijn psyche, ze wilden ’m jeugd-tbs geven. Moest-ie voorkomen, heeft zijn moeder nog een heel betoog gehouden. Uiteindelijk mocht hij naar huis van de rechter. Die had vertrouwen in Cor, want hij meende dat Cor een hoog IQ had, dat Cor zijn levensstijl echt kon veranderen.

Cor was alleen niet veranderd. Cor was nog erger geworden. Cor dacht: dikke middelvinger. Hij ging bij zijn vader wonen, verderop in Rotterdam, gescheiden van zijn moeder. En in de de buurt keken ze tegen hem op. Hij was die gast die vastgezeten had, dat moest wel een taaie zijn. Cor ging nadenken, fok it, hij ging gewoon geld verdienen. Hij had gezeten op plekken waar criminaliteit werd verheerlijkt. Dus hij dacht: ik ga gewoon geld pakken met die shit, met overvallen. Uiteindelijk werd hij opgepakt, en veroordeeld tot vier jaar en acht maanden gevangenschap, wegens ontvoering, afpersing en wapenbezit.

Er was geen rem, alles was logisch: Cor dacht niet aan slachtoffers, wat het met zijn moeder deed, met andere mensen. De jaren dat je je op een sociale manier moet ontwikkelen, dat je kennis maakt met andermans gevoel zat hij tussen de verknipte types. Empathie? Nee. Geweten? Nee toch. Hij stond nergens bij stil.

Man, ik zou niks liever willen, maar we komen via hel

Schade van detentie en ik trust niet eens mezelf

Cor gelooft in God, in Gods plan, ja man. Hoewel het ten koste is gegaan van een hoop mensen, zeg maar, heeft alles ’m gemaakt tot de persoon die hij nu is. Dat is het plan van God. Dat begon bij zijn laatste detentie, hij was echt fokked up. Hij mocht niet op verlof, de hele tijd. In verband met je eigen veiligheid, zeiden ze, vanwege represailles van groeperingen.

Toen ging de oma van zijn vader dood. Hij mocht daarheen, maar alleen met een soort arrestatieteam als begeleiding om afscheid te nemen. Twee busjes, allemaal begeleiding. Cor had een broekstok aan, een stok in zijn broek waardoor hij niet kon wegrennen. Hij was ook geboeid. Mocht verder niemand er bij, hij alleen met zijn zus. Het kon niet erger, voor hem, zo daar bij de kist en...

Cor staat op, en loopt naar buiten. Cor zegt dat hij gaat roken.

Mam loopt naar de keuken, en wijst op de bloemen die ze van haar kinderen en hun vrienden heeft gekregen, voor haar verjaardag. Het zijn zulke lieve jongens, zegt ze, maar toen Cor nog op straat leefde, was het voor haar geen doen. Binnen was hij normaal, maar buiten was het een andere jongen. Wat hij uitvrat, las ze in de politierapporten. Haar maag draaide om, om al dat geweld. Altijd die angst voor dat ene telefoontje, dat hij er niet meer zou zijn. De eerste keer dat ze Cor in de gevangenis ging opzoeken, stortte ze bij de ingang in. Ze wist niet hoe ze het had. Het was een hel. Hè jongen?

Ja mam, zegt Cor bij binnenkomst, en gaat weer zitten.

Cor wilde even niet meer praten, over bij die kist. Hij heeft het nooit echt kunnen ervaren. Het is net alsof hij al zijn emoties van toen heeft verdoofd, en er net een luikje openging. Dat komt door dat vastzitten, daar sluit je alle gevoelens uit. Als je dan je overgrootmoeder ziet liggen, dan...

... en sinds die tijd dankt hij God. Hij zag in dat hij moest danken voor wat hij wel had. Dat besef kwam na de dood van de oma van zijn vader. Hij pikte zijn geloof weer op. Hij ging danken voor zijn eten, hij ging danken voor mensen die hem geld stuurden. Hij ging bidden voor zijn mensen buiten. Weet je, toen werd alles positiever, hij mocht zelfs een keer met verlof, en mocht uiteindelijk vervroegd vrij, met een enkelband, nu twee jaar geleden. Cor koppelde dat linea recta aan het bidden, hij had het gevoel dat God naar hem wees, zo moet je het gaan doen – en zo deed hij het ook.

Kogels vlogen me voorbij
Maar God je hebt me gesaved

En dan was er Titi, de Titi die nu naast hem zit, die had hij in de bak ontmoet. Hij kende wegen in de muziek, hij kende mensen. Cor kende John al heel lang, ja de John die nu aan tafel zit, en ook bij hem in de bak zat. Die wist van de lyrics van Cor, van de dingen die hij opschreef in zijn notitieboekjes. Je hebt talent man, had John gezegd. John brandde beats op cd’s, en dan ging Cor los.

Bro dit is echt keihard, zei John toen al. En toen Cor buiten kwam, bleef hij pressen. Je moet, man. Cor dacht, fok it, ik ga het doen. Wat moest-ie eigenlijk anders? Als je weer buiten bent, kun je geen werk krijgen. Je moet wachten op een uitkering. Opeens voelde hij de schade die hij had opgelopen, van het zitten. Dat hij zichzelf klem had gezet. Dus fok it, hij ging het doen, die raps, en stuurde het naar Titi. Dit is keihard bro, zei Titi. Er werden beats geregeld.

Zaten ze in een broodjeszaak, Cor, Titi en John, zeiden ze: Als je vijftigduizend streams haalt voor Life, het eerste nummer, dan ben je goed. Man, Cor ging er vet overheen. Het ging vanzelf, juichen, ja toch. Dat was in 2020, daarna kwam Voor je Guap. Ook met een filmpje. Ook met guns in beeld. Met geblurde gezichten. Cor spitte lyrics over een ripdeal, over een gunface, een gewelddadige ontvoering. Deze gast was real, dit was een gast die het echt had meegemaakt. Niet dat Cor ermee wil pronken, maar hij heeft een bepaald verleden, met dingetjes. Hij verheerlijkt geen geweld, maar als er een kalasjnikov in beeld is, is het puur om te zeggen: zo is het gegaan.

Waar het echt keihard ging, was in januari tijdens de 101Barz Wintersessie, het grootste hiphop-platform van Nederland op YouTube. Had Cor binnen binnen acht dagen één miljoen views. Kijk, Cor wilde echt niet terug in de criminaliteit, maar met één been stond hij er nog in. En dit was het moment, die sessie, was het moment dat hij het licht zag. Dat hij dacht, hé man, dit gaat werken. Die muziek gaat werken. Weet je, nu staat hij met twee benen in de muziekwereld. Dat rappen gaat vanzelf, het lijkt wel alsof de teksten al twintig jaar in Cor zitten. Gaat er een beat aan, dan gaat Cor aan. Niet dat hij pronkt met wat hij te vertellen heeft, maar hij moet het vertellen.

Hij lijkt nog jong, met z’n 25 jaar, maar zo ziet Cor zichzelf niet. Hij heeft al veel meegemaakt, zijn ziel tikt de 60 aan. Zijn ziel bewaakt hij, die kan je niet pakken. Dat is wat hij heeft geleerd, in al die jaren. En als er gasten voor de deur staan, die ’m bedreigen, zijn familie of zijn mensen, dan gaan ze plat. Dat heeft hij nog steeds, honderd procent. Het staat in de Bijbel: oog om oog, tand om tand. Aan zijn ziel moet je niet komen. Cor fronst zijn wenkbrauwen.

Was het kruit van me handen
En me vrouw doet me face

Cor heeft een vriendin, en deze maand gaan ze samenwonen. Ze krijgen een kind, eind april. Het is zegen op zegen op zegen. Dat heeft zo moeten zijn, dat hij haar heeft ontmoet in de gevangenis. Daar is de vonk overgeslagen, toen ze elkaar zagen op het kantoor, waar ze hem hielp met een betalingsregeling. Daar deed hij niks, hij kijkt wel uit. Cor heeft respect voor vrouwen, en gaat niet zeggen van: wat zie jij er lekker uit, schatje. Stiekem had hij haar achternaam achterhaald, en via sociale media een bericht gestuurd. De dag dat hij vrij kwam, in augustus 2019, is ze gelijk naar Cor toegekomen. Dat is ook Gods plan. Bam, bam, bam.

Mam zegt dat als dat zo is, waarom heeft zij dan in dat plan van God zoveel stress moeten hebben?

null Beeld Eva Roefs
Beeld Eva Roefs

Cor grinnikt, de galgenhumor van zijn moeder kan hij goed waarderen. Ja, zijn moeder – hè mam. Die duikt vaak op in zijn lyrics. Ja, ze heeft het zwaar gehad. Cor snapt dat nu beter. Zijn vader is stiller, die zei hem dat hij uit elke situatie iets positiefs moet halen. Dan wordt de wereld een stuk mooier. En heeft ’m op zijn flikker gegeven toen hij in de bak zat, zo van, domme lul, wat doe je hier? Ga wat van je leven maken. Ze zijn nu heel trots op Cor, honderd procent.

Iedereen wil weg van hier, ja, weg

Maar m’n jongens zitten vast, mama, stuckt in de trap

De oom van Cor is overleden. Het was niet echt zijn oom, maar meer een goeie vriend van zijn moeder die in de buurt woonde. Cor zat in de bak toen het gebeurde. Die oom had in het verleden ook dingetjes gedaan. Ze hadden vroeger lange gesprekken gevoerd, ook over dingetjes, eigenlijk over het leven. Zijn moeder heeft een tape van de begrafenis. Die heeft Cor nog steeds niet gezien. Zijn moeder heeft een tekst voorgelezen, door Cor gemaakt.

Als je Cor vraagt: wat heb je gemist toen je in de bak zat, dan zegt Cor dat hij daarbij had willen zijn. Dat emotionele stukje daar is hij nog niet aan toegekomen. Hij is nog te druk bezig met zichzelf, om ervoor te zorgen dat het goed blijft gaan. Dat hij die positieve boodschap vasthoudt. Hij wil inspireren, ervoor zorgen dat jongeren niet kiezen voor het snelle geld. Al zou hij er maar eentje kunnen helpen, dan geeft hem dat heel veel voldoening. Dat is ’m meer waard dan het geld dat hij met de muziek verdient.

Cor komt ermee rond, al is het minder dan vroeger. Duizend wit betekent voor hem meer dan tienduizend zwart buiten. Gucci heeft geen waarde meer, hij heeft al twee dagen dezelfde trainingsbroek aan. Hij heeft nu rust, innerlijke rust. Er wordt niet meer op hem gejaagd, en hij hoeft niet meer te jagen.

Hij kan de huur betalen, en de boodschappen – wat wil je nog meer?

En nu gaat Cor effe pissen, ja toch.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden