Gaat dat zien: drie concerttips

Drie dwingende concertaanraders voor de komende tijd, van V's muziekredactie: The Replacements, Natalie Prass en onze eigen Mozes and the Firstborn.

The Replacements braken in de jaren tachtig nooit door, maar beïnvloedden wel veel Amerikaanse gitaarbands ná hen.Beeld Ebet Roberts/Redferns

1. The Replacements

Op YouTube staat een filmpje van 24 seconden waarin Paul Westerberg elk album van zijn band The Replacements typeert met één opmerking.

De beste plaat, Let It Be (1984)? 'Drunk.' De bijna even sterke opvolger, Tim (1985)? 'Could've been.'

Dat is inderdaad in grote lijnen het verhaal van de invloedrijke undergroundband uit Minneapolis (1979-1991): te veel alcohol en een gevoel van 'het had gekund'. Commercieel succes bleef uit. Sinds 2012 treden ze weer op en zaterdag doet de reünietournee eindelijk Nederland aan (Paradiso om precies te zijn).

The Replacements kwamen op rond 1980, net als de lokale rivaal Hüsker Dü, uit Minneapolis' tweelingstad St. Paul. De groep, die de rauwe strot van Westerberg als troef had, was punkier dan R.E.M. maar minder hard dan Black Flag. Ze waren muzikaal conventioneler dan Sonic Youth en minder maatschappelijk geëngageerd dan Hüsker Dü (of liever gezegd: helemaal niet).

Paul Westerberg was eerder een recalcitrant, alternatief neefje van Bruce Springsteen dan een echte punker. Hij schreef liedjes over het gewone leven, over meisjes, over adolescentie. Observeren en met taal spelen vond hij interessanter dan statements maken.

De optredens waren berucht: de ene avond ijzersterk, de volgende avond een treinramp, vaak door overmatige alcoholinname. Dan maakte de band geen nummer af en joegen ze er covers doorheen.

The Replacements hadden de neiging zichzelf in de voet te schieten, maar ze bleken wel zo'n band te zijn waarvan de fans zélf weer een undergroundbandje oprichtten, of die nou The Pixies, Buffalo Tom of Nirvana heette.

Tegen de tijd dat Nirvana de betonnen muur tussen mainstream en underground voorgoed opblies, waren The Replacements geïmplodeerd. De nadagen leverden een bescheiden MTV-hit op: I'll Be You (1989). Fans luisteren liever naar Unsatisfied, I Will Dare of iets anders uit de jaren 1984-1985. Na 1991 ging Westerberg solo.

Van de bezetting die de belangrijkste platen opnam, zijn alleen Westerberg en bassist Tommy Stinson nog over. Leadgitarist Bob Stinson overleed in 1995; drummer Chris Mars heeft geen zin in een nieuw Replacements-avontuur. Het schijnt een goede reünie te zijn.

De invloed van The Replacements op de gitaarrock van nu? Luister naar hun ode aan Big Star-frontman Alex Chilton, en dan naar het album The '59 Sound van The Gaslight Anthem. Onmiskenbaar.

The Replacements. Paradiso, Amsterdam, 30/5.

Nog vóór ze haar eigen soulplaat uitbracht, onthulde Natalie Prass via een playlist dankzij welke soulvrouwen ze klinkt zoals ze klinkt.Beeld Ryan Patterson

2. Natalie Prass

Zelden weet een jonge zangeres de geschiedenis van de southern soul zo naar haar hand te zetten als Natalie Prass (29) uit Richmond, Virginia op haar titelloze debuutalbum, dat in januari verscheen. Deze zomer komt Prass naar de Nederlandse festivals Down the Rabbit Hole (juni, Beuningen) en Into the Great Wide Open (september, Vlieland), maar eerst treedt ze op 17 juni op in de knusse Rotterdamse jazzclub Bird.

Prass had de Stax-huisband in haar hoofd en het soulgeluid zoals dat in de jaren zestig in Muscle Shoals werd geproduceerd. En inderdaad: zo klinkt haar plaat.

Op Spotify staat nog altijd de playlist die Prass op verzoek van het tijdschrift Entertainment Weekly samenstelde, kort voor de verschijning van haar album: ze zette de soulvrouwen op een rij die haar geluid beïnvloed hadden. 'Huiswerk' voor als je haar live gaat zien.

Natalie Prass. Bird, Rotterdam, 17/6.

3. Mozes and the Firstborn (De Nacht van Kunst en Wetenschap)

Voor de zesde keer in Groningen: De Nacht van Kunst en Wetenschap. Dat betekent: lezingen, debatten, wetenschappelijke experimenten, films, exposities, theater, beeldende kunst, literatuur en muziek, verspreid over elf locaties in de Groningse binnenstad, zoals musea en universiteitsgebouwen.

Er is veel te zien tijdens 'De Nacht', maar alleen al de aanwezigheid van Mozes and the Firstborn rechtvaardigt de aanschaf van een kaartje (slechts 12,50 euro voor de hele 'Nacht').

Veel fijne popmuziek tijdens De Nacht van Kunst en Wetenschap in Groningen. Maar één Nederlandse naam springt eruit.Beeld Nick Helderman

Mozes and the Firstborn?

Ja, uit Eindhoven. Nederlands coolste indierockdebutant van 2013. Het titelloze albumdebuut verscheen bij Top Notch en stond vol heerlijke garagerock: eerder lui dan ADHD, met fijne sneer.

Is het zo bijzonder dat die band optreedt?

Ze zijn de laatste tijd niet veel in Nederland te zien geweest. Het eerste album is al twee jaar oud, het tweede verschijnt pas later dit jaar, maar is nog niet concreet in zicht - en in dat vacuüm zijn optredens in eigen land zeldzaam.

Elders niet?

We moeten 'Mozes' delen met de Amerikanen. Het album is er verschenen op het überhippe label Burger Records en ze zijn er met regelmaat op tournee. In februari en maart deden ze nog een Noord-Amerikaanse tournee van ruim dertig optredens en dat was niet de eerste keer.

In Groningen gaan ze nieuw werk uitproberen?

Gewoon het oude is al fijn. Bloodsucker. I Got Skills. Peter Jr. Maar we rekenen wel een beetje op nieuwe liedjes, ja.

Nog meer goede muziek tijdens die 'Nacht'?

Te veel om op te noemen. East India Youth, Roosbeef, Traumahelikopter, Daniel Cane, Landshapes, Amber Arcades, Lucas Hamming, Ode to the Quiet, The Lumes en veel meer.

Nacht van Kunst en Wetenschap, Groningen, 6/6.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden