Ga na een persoonlijk drama nooit op een uitgestorven Schots eiland wonen

Onontwarbare kluwen plotlijntjes

 

Dit is een bericht voor mensen die overwegen om na een persoonlijk drama en een reeks financiële tegenvallers in een bouwval op een verder uitgestorven eilandje voor de Schotse kust te gaan wonen. Voor die mensen - als ze al bestaan - heeft het debuut van S.K. Tremayne, pseudoniem van een 'internationale bestsellerauteur', een niet te missen boodschap: begin er niet aan. Ik vertrek, maar dan met overspel, dood en omineus in de storm klapperende deuren; dat is IJstweeling.

Unheimische sfeer

Het verhaal wordt verteld door Sarah Moorcroft, een jonge vrouw uit de Londense chic. We treffen haar wanneer het leven van haar en haar man Angus in elkaar dreigt te storten: Lydia, de helft van een tweeling, is van het balkon gevallen en overleden en Angus heeft zijn baan verspeeld door in een driftbui zijn baas een gebroken neus te meppen.

Met Kirstie, de overgebleven helft van de tweeling, verhuist het stel naar een eilandje dat Angus heeft geërfd. Tremayne weet de unheimische sfeer op dat eilandje goed te treffen: steeds weer denk je aan de voorkant van het Kuifje-album De zwarte rotsen, waarop Kuifje in kilt in een motorbootje in de richting van een stenig Schots spookeilandje tuft. Ook de Moorcrofts herken je onmiddellijk: een klassiek yuppengezin dat wanhopig de schijn ophoudt, maar uiteenvalt als een bruistablet in een glas water. De rolverdeling is net zo vertrouwd: Angus is de z'n emoties opkroppende echtgenoot en de labiele Sarah babbelt wezenloos haar verdriet van zich af.

Onontwarbare kluwen

Die bekende patronen zouden geen bezwaar zijn als de plotontwikkelingen rondom het ongeluk met Kirsties zusje zich niet zo voorspelbaar zouden voltrekken. Een identieke tweeling waarvan er eentje overlijdt: dat kan bijna niet missen, dat wordt een spel met identiteiten. Alle bijzonderheden over eeneiige tweelingen passeren de revue, met een tamelijk spannende, voortdurend wisselende en vrij verwarrende zoektocht naar de identiteit van het overgebleven meisje tot gevolg. Na verloop van tijd komt daar een vraag bij: zit Sarah op dat eenzame eiland niet gewoon een potje voor zich uit te hallucineren?

Ondanks alle clichés wil je ondertussen toch wel heel graag weten hoe het zit.

Tremayne manoeuvreert zich met al die zorgvuldig opgebouwde spanning in een onmogelijke positie: alle plotlijntjes zijn een onontwarbare kluwen geworden en er is een noodgreep nodig om IJstweeling nog te redden. Hij (of zij) is als de man die de vloer op professionele wijze in de lak zet, maar zichzelf uiteindelijk in de hoek lakt, waarna er niets anders op zit dan er met z'n vuile voeten dwars overheen te lopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.