Front 242 wil geen zweterig spektakel meer worden

utrecht Eng zijn ze niet meer, de Belgen Richard Jonckheere (alias Richard 23) en Jean-Luc De Meyer, de podiumbeesten van Front 242....

Front 242 vond in 1984 de electronic body music uit, met de plaat No Comment. Gemene elektronische loops en beats, hier en daar een sinister Joy Division-achtig synthtapijtje, en echoënde vocalen als die van voormannen die de nachtploeg door een megafoon staan aan te sporen in de fabriek. Industrial (van Clock DVA en Cabaret Voltaire) mengt met Kraftwerk en DAF-electro, heette het toen. De band zette de toon voor de Belgische stroming New Beat, en voor Angelsaksische bands als Nitzer Ebb, en later Ministry.

Pioniers van de live dance, waren ze, en optredens waren enerverende ervaringen. Zingen konden de frontmannen niet, dansen ook niet, maar wat een energie ging er uit van de met microfoon rondspringende Jonckheere en De Meyer en van de beukende elektronica en live drums achter hen.

Dit zweterige spektakel bleef achterwege, donderdag in het Utrechtse Tivoli, bij de openingsavond van het gothic festival Summer Darkness. Aan de goede bedoelingen van de band lag het niet – Front 242 kwam zelfs met een gevarieerde set, met zowaar een enkel wat rustiger en donker dreigend nummer – maar de vlam sloeg daarna telkens maar niet in de pan. De enige opwinding werd in de zaal gevoeld bij de bekende stamper Headhunter, maar dat was niet genoeg. De sfeer bleef tam, bij een matig en soms te zacht podiumgeluid, en een vlak optreden zonder climax. Simpel gezegd: Front 242 beukte niet, en beuken moet dit genre nu net wel.Robert van Gijssel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden