Recensie Fulco

Frivole, luchtige popliedjes van de Belgische toetsenist Fulco ★★★★☆

Nederlandstalige pop krijgt zo af en toe even een opzwieper. Dat je even denkt: ja, zo kan het ook. Doe Maar, Spinvis, Eefje de Visser: ze trokken het genre elk al eens naar een hoger plan. Nu is daar Fulco. We kennen de Gentenaar uit de Belgische jazzhoek als toetsenist in De Beren Gieren en BeraadGeslagen.

Maar hij schrijft en zingt ook oorspronkelijk klinkende popliedjes. Muziek en teksten zijn allebei even origineel. Zinnetjes als ‘Nergens kun je heen als je niet thuisblijft’, die in al hun raadselachtigheid meteen blijven hangen, omdat het melodietje onweerstaanbaar blijkt.

Een frivool klinkende elektrische gitaar, wat eenvoudige elektronica, soepele drums en een effectief ingezette ritmebox. Heel basaal (die drums in De sms’ende mens) en vaak aangenaam luchtig qua toonzetting. Er zit ook een soort permanente vrolijkheid in liedjes als Een beetje verfrommeld, die doet denken aan het aloude Gruppo Sportivo.

De John Lennon-imitatie in Mama ligt er net wat te dik bovenop maar zelfs dan is een glimlach niet te onderdrukken.

Heerlijk sprankelende, fris en origineel klinkende popmuziek.

Pop

★★★★☆

Fulco

Fulco

Small Art/ News

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden