Frisse zangmeiden met zwabberende intenties

Muziek..

amsterdam In Afrika gaat het hartstikke oké. Maar veel Afrikanen zijn nog steeds heel sneu. Het is een van vele verwarrende boodschappen die de Daughters of Africa uitdragen bij de koninklijke première (met Máxima) van hun zang- en dansshow in Carré. Bij de zoveelste introductie van een Daughter die vertelt dat ze een universitaire graad heeft en niet besneden is (applaus), is het kwartje nog niet gevallen. Wat willen de twaalf dochters, of liever: wat wil geestelijk moeder Leoni Jansen met deze voorstelling?

Leoni Jansen, zangeres en ex-presentatrice (Jeugdjournaal) is alweer jaren bezig met Afrika en dan vooral met de vrouwen die er wonen. Ze tourde met African Mamma’s door de theaters, en heeft zich nu ontfermd over ‘dochters’: frisse zang- en dansmeiden. Jansen heeft continentbreed gescout, geworkshopt, en selecteerde uiteindelijk twaalf talenten om in Nederland de show mee te stelen.

Dat gaat moeizaam. Exceptionele vocalisten heeft Jansen niet kunnen vinden. De dochters zingen best leuk, de een met meer bezieling dan de ander, maar opzienbarend is het niet. De samenzang is soms zelfs vals. Na het Dolly Dots-liedje Boys (het repertoire van de Daughters reikt van Michael Jackson tot Ayub Ogada) vraag je je af in welke vijver Jansen eigenlijk heeft gevist. De vraag wordt beantwoord door Christine uit Kenia: ‘Ik zat bij de laatste tien van de Oostelijk en Zuidelijk Afrikaanse Idols.’

De live-band brengt voornamelijk keyboard op congaknallen. De choreografie is die van een middelmatige schoolvoorstelling: de dames schrijden met gebogen hoofd het podium op bij een droevig lied. Er wordt veel hand vastgehouden en hand-op-schouder-gelegd, want, zo luidt de nadrukkelijkste les van Jansen: samen staan wij vrouwen toch maar sterk.

Maar ach, ze zijn enthousiast en je zou de voorstelling met een beetje goede wil nog wel hartverwarmend kunnen noemen, als die zwabberende intenties niet zo op het gemoed zouden drukken. De Daughters ridiculiseren het ene moment de vooroordelen, als ze Amerikaanse toeristen persifleren: ‘Wonen jullie in bomen? Wat een lief kindje, hij heeft zeker honger?’ Om tien minuten later doodleuk We Are The World in te zetten, het hongerlied uit 1985. Volgende probleemplatitude: hiv. ‘Voor wij gaan trouwen, doen we tegenwoordig een hiv-test’, zegt een Daughter (applaus). Dan volgen nog kindmoederschap en vervolging wegens vermoedelijke hekserij.

Het publiek wordt als een kleuter aangesproken, en als een Daughter vertelt dat ze later een eigen huis wil – op zich toch niet zo’n vreemde wensdroom – klinkt het ‘Aaaah’ uit de zaal. Tenenkrommend, maar eigen schuld: wie K3 zaait, kan infantiliteit oogsten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden