Recensie

Frêle Janelle Monáe crowdsurft haast de tent uit

De Amerikaanse zangeres Janelle Monáe lijkt eigenlijk al te groot voor een optreden in een kleine zaal, maar bleek zaterdag in Amsterdam geweldig op dreef. Recensent Menno Pot zag en hoorde hoe een frêle meisje met kekke haartoef over het podium stoof als de frontman van een punkband.

Janelle Monáe op 14 september in Londen tijdens het iTunes Festival 2013. Beeld getty

Toen de Amerikaanse Janelle Monáe in september 2010 een spetterend optreden verzorgde in de bovenzaal van Paradiso, besloten met een lange 'crowdsurf' over de handen van het publiek, leek dat meteen haar laatste concert in zo'n kleine Nederlandse zaal. Deze protégé van Sean 'Diddy' Combs en Big Boi (OutKast) ging met haar explosieve brouwsel van soul, funk, R&B, hiphop, rock en electropop heel groot worden, daar twijfelde je niet aan.

Zo hard ging het toch niet. Monáe, uit Kansas, is aardig succesvol en maakte veel vrienden op North Sea Jazz, maar haar opnieuw uitstekende album The Electric Lady presenteerde ze zaterdag toch weer voor amper driehonderd mensen in de Amsterdamse club en Paradiso-dependance People's Place. Haar muziek is onstuimig en laat zich moeilijk categoriseren; misschien verklaart dat de reserve van het grote publiek.

Meer Nederlandse optredens volgen later, dus je zou kunnen zeggen dat het publiek getuige was van een soort kleinschalige try-out, maar Monáe is nog altijd niet te groot voor kleine zalen.

Kekke haartoef
Voor de paar honderd aanwezigen was dat prachtig. De setting was even intiem als drie jaar terug en de nu 27-jarige Monáe nog even aanraakbaar. Ze is een frêle meisje met een kekke haartoef, maar ze stoof over de planken als de frontman van een punkband, zonder dat het ten koste ging van haar grote vocale kunnen.

Ze werd begeleid door een voortreffelijke band: zes muzikanten en twee puike achtergrondzangeressen, die uitbundig demonstreerden dat een tot in de puntjes voorbereid optreden tóch spontaan kan zijn.

Dat enthousiasme werkte vooral aanstekelijk in de pittige popsingles uit het repertoire: de oudere hits Cold War en Tightrope, maar ook het nieuwe Dance Apocalyptic. Het hadden oude Supremes-liedjes kunnen zijn, maar dan gedrenkt in electro en spetterfunk.

Klassiekers
Met het coveren van stukgedraaide klassiekers moet je normaliter oppassen, maar Monáe kwam er vorstelijk mee weg: I Want You Back (The Jackson 5), Let's Go Crazy (Prince): alles klopte.

Dit optreden was nóg beter en energieker dan dat van drie jaar geleden en het werd dus een nóg groter feest: Monáe crowdsurfte haast de tent uit (bijna koppiestoot tegen de balkonrand) en maakte een extra rondje op de schouders van een bezoeker.

What An Experience, ze zong het zelf al. Maken we dit nog eens mee in zo'n kleine zaal? De kans lijkt nu nog kleiner, maar je hoopt het nog meer.

Janelle Monáe. People’s Place, Amsterdam, 21 september.

  • Oordeel van onze recensent
Beeld getty
Beeld ap
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden