Review

Freakshow The Immortals houdt het bij registreren

The Immortals is een statement over de eenzame mens. Helaas hebben de makers die moralistische boodschap niet willen of durven onderstrepen.

Handig: een appeltje schillen met een elektrische boor en een dunschiller - in een mum van tijd gefikst. Of een grapefruit pletten tussen je knieën. Allemaal te zien op YouTube-filmpjes die het uitgangspunt vormen van de nieuwe voorstelling van het duo Boogaerdt/VdSchoot: The Immortals. Gemaakt bij Toneelgroep Oostpool, waar Boogaerdt dit keer meespeelt en Van der Schoot de regie deed.

Filmpjes over gekke dingen en rare mensen. Mensen die hun dode muis strelen, een vissenkop ontleden, een tampon uit hun binnenste halen en hem vervolgens aflikken. Of zich in latex hullen en met hun harige buik tegen de camera op gaan rijden.

Het is een fascinerende, virtuele wereld, dus mega-interessant voor Boogaerdt en Van der Schoot die met onnavolgbare en belangwekkende producties als BIMBO (over pornoficatie en verwrongen vrouwbeeld), Small World (over de grotere hang naar vermaak en bevrediging) en Hideous (wo)men (het leven als één gruwelijke, doorgedraaide soap) al eerder allerlei wantoestanden en naargeestige sociale ontwikkelingen aan de kaak stelden.

The Immortals door Toneelgroep Oostpool.

Installatie

The Immortals is een theatrale installatie: midden in de zaal staat een grote kubus, bestaande uit vier compartimenten met daarin vier performers, afgeschermd door luxaflex en rolgordijnen. Het publiek zit daar in een vierkant omheen en kijkt naar vier keer vier videoschermen die aan de kubus zijn gemonteerd.


Daarop dus die filmpjes, en vervormingen daarvan. Ondersteund door een soundscape die voortdurend dwingende en dreigende muziek, klanken en stemmen laat horen. Als toeschouwer kun je niet meer doen dan alleen maar kijken naar al die beelden van ritmisch bewegende navels, drollen in theeglazen, een zwangerschapstekst en het opwarmen van worstjes in een koffiezetapparaat.


Tja, God heeft rare kostgangers.

Registreren, tonen, kijken... en verder niets

Halverwege de theatrale installatie gebeurt er dan toch het een en ander in die kubus en blijken de performers (Susan Boogaerdt, Bram Coopmans, Marie Groothof en Floor van Leeuwen) zich in allerlei uitdossingen raar te gedragen. Ook die beelden zien wij op al die videoschermen. Technisch zit dat allemaal vernuftig en geavanceerd in elkaar.

De echte werkelijkheid haalt de virtuele in - dat wil The Immortals ons vooral zeggen. Je kunt het ook zien als een statement over hoe eenzaam de moderne mens is geworden, in zijn zelf gecreëerde gevangenis. Via webcam en telefoon zoekt hij contact met de buitenwereld, maar zijn ramen en deuren blijven gesloten. Helaas hebben de makers die, voor mijn part, moralistische boodschap niet willen of durven onderstrepen. Het blijft anderhalf uur bij registreren, tonen, kijken en... verder niets.

Ten slotte gaan de luxaflex en de rolgordijnen omhoog en zien we de performers in levenden lijve: grotesk uitgedost, doodernstig, serieus. Dan stappen ze uit hun kubus en verlaten ze de virtuele wereld, richting kleedkamer.

Wij kunnen daarna nog even verder kijken - naar die theatrale freakshow over het injecteren van een knuffelbeest en het neuken van een opblaaspop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden